EXT. KAFE - GÜNDÜZ
Jonah büyükbabasının ellerini yakasından çekip alır. Kendi önkolu baştan aşağı tükenmez kalemle doludur.
Dur. Eller aşağı. Yakaya dokunma, yakayı ben düzeltirim. Tamam. Dörtte geliyor. Şimdi üç elli bir. Dokuz dakikamız var ve on bir kuralım. Kolumda yazıyor. Koluma bakma. Bana bak.
Birinci kural. Dizden bahsetme. İlk randevuda kimse dizi dinlemek istemez. Ben bile dizi dinlemek istemiyorum, seni de seviyorum.
İkinci kural. Ona bir soru sor. Sonra, işin zor kısmı bu, bekle. Cevabı onun yerine verme. Sen bunu yapıyorsun. Fırıncıya yoğun musun diye sordun, sonra 'eminim yoğunsundur' deyip çıkıp gittin.
Üçüncü kural. O pasta söylerse sen de söyle. Söylemezse sen de söyleme, sonra da onunkini yeme. Bu babaannemin kuralı. Pardon. Yine de kolumda yazıyor, yani.
Dört ile yedi arası şapkayla ilgili. Kısacası şapka yok.
Sekizinci kural, para. Sen ödersin. Kendisi ödemek isterse hariç. O zaman tartışırsın ama çok değil, iki tur, üçüncüde kazanmasına izin verirsin ve 'O zaman bir dahaki sefere' dersin. Bir dahaki sefer böyle oluyor. Okudum.
Daha önce hiç böyle bir şey yaptın mı? Babaanne dışında? Hayır mı? Ben de yapmadım. Tamam. Demek aynıyız. Sorun değil. Hatta iyi.
Neden kapıya bakıyorsun? O mu? Yeşil palto mu? Tamam. Kuralları unut. Dokuzuncu kural nefes al. On ve on biri okuyamıyorum, üstüne ter bastı.
Elini ver. Üstüne 'soru sor' yazıyorum. Küçük, görmesin. Hadi. Git. Ben otobüs durağında olacağım. Kötü giderse öksürürüm.