EXT. CAFÉ - DAG
Jonah pakt de handen van zijn opa en haalt ze weg bij diens kraag. Zijn eigen onderarm staat vol balpen.
Stop. Handen omlaag. Blijf van die kraag af, ik doe die kraag wel. Oké. Ze komt om vier uur. Het is negen voor vier. Dus negen minuten en ik heb elf regels. Ze staan op mijn arm. Niet naar mijn arm kijken. Kijk naar mij.
Regel één. Niet over de knie beginnen. Niemand wil op een eerste date over de knie horen. Ik wil niet over de knie horen, en ik hou van je.
Regel twee. Stel haar een vraag. En dan, dit is het moeilijke stuk, wachten. Niet voor haar antwoorden. Dat doe jij. Je vroeg aan die man bij de bakker of hij het druk had, toen zei je 'zal wel, hè' en liep je weg.
Regel drie. Als zij taart bestelt, bestel jij taart. Als zij dat niet doet, bestel jij geen taart en ga je dan die van haar zitten opeten. Die is van oma. Sorry. Maar hij staat op mijn arm, dus.
Regel vier tot en met zeven gaan over de hoed. Het komt neer op geen hoed.
Regel acht, geld. Jij betaalt. Tenzij zij wil betalen. Dan sputter je tegen, maar niet te lang, twee keer, en bij de derde keer laat je haar winnen en zeg je: 'Dan de volgende keer.' Zo komt er een volgende keer. Heb ik gelezen.
Heb je dit weleens eerder gedaan? Behalve met oma? Nee? Ik ook niet. Oké. Dan staan we gelijk. Is prima. Is eigenlijk wel goed.
Waarom kijk je naar de deur. Is zij dat? Die groene jas? Oké. Vergeet de regels. Regel negen is ademhalen. Tien en elf kan ik niet meer lezen, ik heb erop gezweet.
Geef je hand. Ik schrijf er 'stel een vraag' op. Klein, zodat ze het niet ziet. Kom op. Ga. Ik zit bij de bushalte. Als het niet goed gaat, hoest ik.