Wat is een selftape? Betekenis, lengte en deadlines

Een selftape (ook geschreven als self tape) is een auditie die je zelf filmt, meestal thuis, en naar casting stuurt in plaats van in de zaal te auditeren. Voor veel film- en tv-rollen is het tegenwoordig de eerste ronde.

De mail komt binnen om vier uur 's middags. Sides erbij, de naam van een personage, en onderaan één regel: "Graag uiterlijk donderdag een tape insturen." Je leest hem twee keer. Je hebt een telefoon, een scène die je tien minuten geleden voor het eerst zag, een deadline, en niemand die je deze maand voor de vierde keer kunt vragen om mee te lezen zonder je een rotvriend te voelen.

Wat betekent "een tape insturen"?

Het betekent dat de auditie een videobestand is en de zaal je woonkamer. Het verzoek komt meestal via je agent, en volgens de gids van het Britse Spotlight staat daar alle informatie in die je nodig hebt om je video op te nemen.

Die informatie is de hele klus. Rol, sides, deadline, en dan de kleine instructies waar tapes op stranden: waar de slate komt, hoeveel takes, hoe je het bestand noemt, hoe je het verstuurt. Acting Magazine somt op welke instructies acteurs het vaakst negeren, en het patroon is elke keer hetzelfde. Een maximum van twee takes betekent twee takes. Een slate aan het eind betekent aan het eind. Mijn eigen regel daarbovenop: als iets onduidelijk is, vraag het dan aan je agent of de casting assistant voordat je filmt, niet erna.

Eén praktisch detail van Spotlight: een tape die je eenmaal via hun platform hebt ingestuurd, kun je niet meer bewerken of verwijderen. Kijk hem dus eerst helemaal af, tot het laatste beeld.

Wat er in een selftape zit

De meeste tapes hebben dezelfde onderdelen, in deze volgorde, tenzij het verzoek iets anders zegt.

De slate is een paar seconden waarin je zegt wie je bent. Naam, soms lengte, woonplaats of agentschap, wat het verzoek ook vraagt. Sommige castingbureaus willen hem aan het begin, sommige aan het eind, sommige als los fragment en sommige helemaal niet. Ik schreef een langer stuk over de slate van een selftape, want het is het eerste wat casting ziet. Gebruikt het verzoek woorden waarvan wordt verwacht dat je ze kent, dan legt de woordenlijst met actingtermen sides, avail, pin en de rest uit.

De scène zijn de sides die je kreeg, gespeeld tegenover een reader die buiten beeld blijft. Spotlight vraagt om een mid-close shot, van je borst tot boven je hoofd, met de camera op ooghoogte en je eyeline dicht bij de lens, zodat casting beide kanten van je gezicht ziet. Ik zet de reader pal naast de camera en kijk naar die persoon, zodat de eyeline zit waar Spotlight hem wil hebben.

Het beeld om je heen doet er minder toe dan mensen vrezen, maar helemaal onbelangrijk is het niet. Spotlight vraagt om een effen achtergrond (grijs werkt het best), zacht licht op je gezicht, geen raam achter je en zo min mogelijk achtergrondgeluid. Ga dicht bij de telefoon zitten voor het geluid.

Sla titels en muziek over. Casting wil de scène, dus begin daarmee.

Hoe lang moet een selftape zijn?

Een selftape duurt zo lang als de scène, binnen de tijdslimiet van het castingverzoek. Zonder opgegeven limiet is dat meestal een tot drie minuten. Er is geen getal dat voor de hele branche geldt, en het verzoek wint altijd.

Acting Magazine splitst dat uit naar de grootte van de rol: grofweg dertig seconden tot anderhalve minuut voor een kleine bijrol (co-star), twee tot drie minuten voor een gastrol of terugkerende rol, en tot vijf minuten voor een hoofdrol, waarbij elke afzonderlijke scène rond een à twee minuten blijft. Dat is de vuistregel van één vakblad, geen norm van casting.

Het onderscheid waar mensen over struikelen is scènelengte tegenover bestandslengte. Staat er "onder twee minuten", dan gaat dat over het bestand, en een slate, een pauze voordat je begint en een tweede scène tellen allemaal mee. Knip begin en eind bij, en kap het einde niet abrupt af.

Over takes: stuur wat er gevraagd is. Wil casting er één, stuur er dan één. Stuur je er toch meer, dan is het advies van Spotlight om ze duidelijk van elkaar te laten verschillen, niet drie versies van dezelfde lezing.

Formaat in het kort: liggend, goed benoemd, verstuurd zoals gevraagd

Film liggend, tenzij er iets anders staat; Spotlight en castingdirector Frank Moiselle zeggen dat allebei. De uitzondering is werk dat verticaal begint, zoals short-form drama, waar de breakdown het meestal zegt, en dat behandelde ik in verticale selftape.

Geef het bestand een naam waar niemand naar hoeft te raden: eerst je naam, dan project en rol. Moiselles voorbeeld van hoe het niet moet is "Movie 1". MP4 is de veilige export, en de eigen upload van Spotlight accepteert onder meer MP4 en MOV, dus een gewone export vanaf je telefoon is prima.

Stuur het daarna op zoals het verzoek zegt: via het platform, een downloadlink of wat dat bureau ook vroeg. Staat het er niet bij, vraag het dan. De hele reeks, van sides tot verzenden, staat in de selftape-checklist.

Deadlines voor een selftape: wat "uiterlijk maandag om 17.00 uur" betekent

Op de deadline moet je tape bij casting binnen zijn. "Uiterlijk maandag om 17.00 uur" betekent dat het bestand er om 17.00 uur moet zijn. Dan pas beginnen met uploaden is te laat. Een lange take die je vanaf je telefoon exporteert kan met een trage verbinding lang onderweg zijn, dus zorg dat je ruim van tevoren klaar bent met filmen.

Ga uit van de tijdzone van degene die het verzoek stuurde, tenzij er iets anders staat. Zit casting in Los Angeles en jij in New York, dan is 17.00 uur daar 20.00 uur bij jou. Zit jij in Amsterdam en het castingbureau in Londen, dan is 17.00 uur daar 18.00 uur bij jou. Staat er geen tijdzone bij en zitten jullie in verschillende tijdzones, vraag het dan na.

Bij vagere formuleringen hoort geen vast tijdstip. "Uiterlijk maandagmiddag" kan één uur betekenen, maar ook vijf uur. "Einde werkdag" betekent meestal voordat het kantoor sluit, dus wacht niet tot middernacht. Alleen "uiterlijk maandag", zonder tijdstip, is het riskantst: casting kan die ochtend al meteen beginnen met kijken. Mijn regel voor alle drie: kun je het niet navragen, zorg dan dat je tape uiterlijk maandag rond lunchtijd binnen is. Eerder is beter.

Stuurt je agent de tape voor je in, dan ligt diens deadline vóór die van casting. Je agent heeft tijd nodig om hem te bekijken en door te sturen. Vraag wanneer je agent hem wil hebben en houd die deadline aan.

Stuur je tape vroeg in als dat kan. Een tape die een dag eerder binnenkomt, kan al bekeken worden voordat de stapel groot is. Juist in het laatste uur voor de deadline lopen uploads vast en raken bestanden zoek. Die extra avond schaven is dat risico zelden waard.

Waar casting echt naar kijkt

Naar minder seconden dan je zou willen. Nik Whitcomb, casting associate bij PR Casting, zei in advies dat Acting Studio Chicago plaatste dat ze "de eerste 10 seconden van je tape bekijken" voordat ze beslissen (mijn vertaling), en de rest van wat castingdirectors openlijk hebben gezegd liep ik door in waar castingdirectors in selftapes echt op letten. Het praktische gevolg is een tape die bijna meteen begint, met een eerste zin waar al een keuze in zit.

In die tien seconden willen ze weten of je de scène hebt begrepen en of je naar de ander luistert. Productiewaarde telt nauwelijks, zolang ze je gezicht zien en je kunnen verstaan. Een kale muur en helder geluid doen meer voor je dan een tweede camerahoek.

Dit is ook het echte verschil met auditeren in de zaal. Daar kan casting je bijsturen en zien hoe je een aanwijzing oppakt. Op tape is er geen bijsturing. Je krijgt zoveel pogingen als je geduld toelaat, en daarna vertegenwoordigt één take jou, dus het werk schuift naar voren: je beslist waar de scène over gaat voordat de camera aangaat.

Selftape zonder reader

Alles hierboven los je op met een telefoon, een kale muur en een raam. De reader is het onderdeel dat knapt.

Het standaardadvies is een vriend of collega-acteur die zacht praat en naast de camera zit. Dat werkt tot het elf uur 's avonds is en de enige die thuis is de laatste woorden van een stervende vader voorleest als een boodschappenlijstje, of tot je dezelfde vriend deze maand al drie keer hebt gevraagd. Is er niemand vrij, dan is het advies van NYFA om de scène een paar keer te repeteren en minstens drie takes op te nemen met verschillende keuzes.

Wat je wilt is iets om op te reageren, in het tempo dat de scène nodig heeft. Daar heb ik blablabla voor gebouwd. blablabla is een selftape-reader-app: hij leest het andere personage buiten beeld terwijl jij opneemt, met een teleprompter voor je eigen tekst. Hij is gemaakt voor de avond dat je een tape moet opnemen en niemand met je kan meelezen.

De app wacht op jou in plaats van met een vaste snelheid door te draaien, dus de pauze die je scène nodig heeft blijft van jou. Opnieuw opnemen kost niets, want de reader speelt af van audio die op je telefoon staat, en dat werkt offline. De sides haal je erin als pdf, Word-bestand, Final Draft-bestand of foto van de geprinte pagina's.

Er zijn grenzen. De app leest de regels elke take hetzelfde en verrast je niet zoals een goede menselijke reader soms doet, dus gebruik hem om de scène op te bouwen en probeer daarna nieuwe intenties erbovenop. Ik vergeleek de andere opties in selftapen zonder reader, en het bredere plaatje van alleen werken staat in de complete gids voor alleen repeteren.

Lees de mail nog één keer voordat je op record drukt en zoek de ene instructie die je wilde overslaan. Doe die als eerste.