Co to jest selftape? Długość nagrania i terminy wysyłki

Selftape (także „self tape”) to przesłuchanie, które nagrywasz sam, zwykle w domu, i wysyłasz do castingu zamiast przychodzić na salę. Przy wielu rolach filmowych i serialowych to dziś pierwsza runda.

Mail wpada o czwartej po południu. W załączniku sides, nazwa postaci i jedno zdanie na dole: „Prosimy o przesłanie selftape'a do czwartku”. Czytasz je dwa razy. Masz telefon, scenę, którą znasz od dziesięciu minut, termin i nikogo, kogo mógłbyś poprosić, żeby po raz czwarty w tym miesiącu przeczytał ją z tobą, bez poczucia, że jesteś kiepskim kumplem.

Co znaczy „prosimy o przesłanie selftape'a”?

Znaczy, że przesłuchaniem jest plik wideo, a salą castingową twój pokój. Prośba przychodzi zwykle przez agenta, a według przewodnika brytyjskiego Spotlight zawiera wszystko, czego potrzebujesz do nagrania.

Te informacje to cała robota. Rola, sides, termin, a potem drobne instrukcje, które potrafią pogrzebać nagranie: gdzie ma być slate, ile dubli, jak nazwać plik, jak go wysłać. Acting Magazine wymienia te, które aktorzy ignorują najczęściej, i za każdym razem schemat jest ten sam. Limit dwóch dubli to dwa duble. Slate na końcu to slate na końcu. Do tego moja własna zasada: jeśli coś jest niejasne, zapytaj agenta albo asystenta castingu przed nagraniem, nie po.

Jedna praktyczna uwaga od Spotlight: gdy nagranie zostanie wysłane przez ich platformę, nie da się go już edytować ani usunąć. Obejrzyj je więc do ostatniej klatki, zanim klikniesz.

Co zawiera selftape

Większość nagrań składa się z tych samych części, w tej kolejności, chyba że ogłoszenie mówi inaczej.

Slate to kilka sekund, w których mówisz, kim jesteś. Imię i nazwisko, czasem wzrost, miasto albo agencja, cokolwiek wymieni prośba. Jedne biura castingowe chcą go na początku, inne na końcu, inne jako osobny klip, a niektóre wcale. Napisałem dłuższy tekst o tym, jak nagrać slate do selftape'a, bo to pierwsza rzecz, jaką widzi casting. Jeśli w ogłoszeniu padają słowa, które powinieneś znać, słowniczek pojęć aktorskich wyjaśnia sides, avail, pin i resztę.

Scena to sides, które dostałeś, zagrane z czytającym, który zostaje poza kadrem. Spotlight prosi o plan od klatki piersiowej po czubek głowy, kamerę na wysokości oczu i spojrzenie blisko obiektywu, żeby casting widział obie strony twojej twarzy. Czytającego sadzam tuż obok kamery i patrzę na niego, dzięki czemu spojrzenie ląduje tam, gdzie chce Spotlight.

Obraz wokół ciebie liczy się mniej, niż ludzie się boją, ale jednak się liczy. Spotlight chce jednolitego tła (najlepiej szarego), miękkiego światła na twarzy, braku okna za plecami i jak najmniej hałasu. Usiądź blisko telefonu, żeby dźwięk był czysty.

Pomiń tytuły i muzykę. Casting chce sceny, więc zacznij od niej.

Jak długi powinien być selftape?

Selftape powinien trwać tyle co scena i mieścić się w limicie z ogłoszenia, a gdy limitu nie podano, zwykle od jednej do trzech minut. Nie ma jednej liczby obowiązującej w całej branży, a ogłoszenie zawsze wygrywa.

Acting Magazine rozbija to według wielkości roli: mniej więcej od trzydziestu sekund do półtorej minuty dla co-stara, czyli małej roli w odcinku, od dwóch do trzech minut dla roli gościnnej albo powracającej i do pięciu minut dla głównej, a każda pojedyncza scena trwa około jednej do dwóch. To praktyczna reguła jednego magazynu branżowego, nie standard castingowy.

Najczęściej łapie ludzi różnica między długością sceny a długością pliku. Jeśli ogłoszenie mówi „poniżej dwóch minut”, chodzi o plik, a slate, pauza przed startem i druga scena wliczają się do limitu. Przytnij początek i koniec, ale nie ucinaj końca nagle.

Co do dubli: wyślij tyle, ile poproszono. Jeśli casting chce jednego, wyślij jeden. Jeśli wysyłasz więcej, Spotlight radzi, żeby wyraźnie się różniły, a nie były trzema wersjami tego samego czytania.

Podstawy formatu: poziomo, podpisany plik, wysyłka zgodna z prośbą

Nagrywaj poziomo, chyba że ktoś każe inaczej; mówią tak zarówno Spotlight, jak i reżyser castingu Frank Moiselle. Wyjątkiem są produkcje pionowe, takie jak krótkie formy dramatyczne, gdzie opis roli zwykle to zaznacza, a o tym pisałem w tekście o pionowym selftape'ie.

Nazwij plik tak, żeby nikt nie musiał zgadywać: najpierw twoje imię i nazwisko, potem projekt i rola. Przykład Moiselle'a tego, czego nie robić, to „Movie 1”. Bezpiecznym eksportem jest MP4, a upload Spotlight przyjmuje między innymi MP4 i MOV, więc zwykły eksport z telefonu wystarczy.

Potem wyślij tak, jak mówi ogłoszenie: przez platformę, linkiem do pobrania albo w inny sposób, o jaki poprosiło biuro. Jeśli ogłoszenie nic nie mówi, zapytaj. Całą sekwencję, od sides do wysyłki, znajdziesz w liście kontrolnej do selftape'a.

Terminy wysyłki selftape'a: co znaczy „do poniedziałku do 17:00”

W podanym terminie gotowe nagranie musi już dotrzeć do biura castingowego. „Do poniedziałku do 17:00” oznacza, że o 17:00 plik ma już być u nich. Jeśli dopiero wtedy zaczynasz go przesyłać, jest już za późno. Długie ujęcie wyeksportowane z telefonu może długo się wgrywać przy wolnym łączu, więc skończ nagrywanie ze sporym zapasem.

Obowiązuje strefa czasowa osoby, która wysłała prośbę, chyba że w instrukcjach podano inaczej. Jeśli biuro castingowe jest w Los Angeles, a ty w Nowym Jorku, ich 17:00 to twoja 20:00. Gdy nagrywasz w Warszawie dla biura w Londynie, ich 17:00 to u ciebie 18:00. Jeśli jesteście w różnych strefach, a w mailu jej nie określono, dopytaj.

Nieprecyzyjny termin nie wskazuje konkretnej godziny. „Do poniedziałku po południu” może oznaczać 13:00 albo 17:00. „Do końca dnia” zwykle oznacza koniec pracy biura, więc nie czekaj do północy. Najbardziej ryzykowne jest samo „do poniedziałku”, bo oglądanie nagrań może ruszyć już z samego rana. Ja trzymam się jednej zasady: jeśli nie mogę dopytać, wysyłam najpóźniej w poniedziałek w południe, a najlepiej wcześniej.

Jeśli nagranie wysyła za ciebie agent, potrzebuje go wcześniej niż biuro castingowe. Musi mieć czas, żeby je obejrzeć i przekazać dalej. Zapytaj, na kiedy potrzebuje nagrania, i trzymaj się jego terminu.

Wysyłaj wcześniej, jeśli możesz. Nagranie, które dotrze dzień przed terminem, może zostać obejrzane, zanim uzbiera się sterta kolejnych. W ostatniej godzinie przed terminem wysyłka potrafi stanąć, a plik gdzieś zaginąć. Dodatkowy wieczór dopracowywania ujęcia rzadko jest wart tego ryzyka.

Co casting naprawdę ogląda

Mniej sekund, niż byś chciał. Nik Whitcomb, casting associate w PR Casting, powiedział w poradach opublikowanych przez Acting Studio Chicago: „oglądamy pierwsze 10 sekund twojego nagrania”, zanim zdecydują. Resztę tego, co reżyserzy castingu mówili publicznie, przeszedłem w tekście co reżyserzy castingu naprawdę zauważają w selftape'ach. Praktyczny wniosek: nagranie, które zaczyna się niemal od razu, z pierwszą kwestią, w której jest już wybór.

W tych dziesięciu sekundach chcą wiedzieć, czy zrozumiałeś scenę i czy słuchasz partnera. Jakość produkcji prawie się nie liczy, o ile widzą twoją twarz i cię słyszą. Czysta ściana i wyraźny dźwięk zrobią dla ciebie więcej niż drugi kąt kamery.

To także prawdziwa różnica względem przesłuchania na sali. Tam casting może cię przekierować i zobaczyć, jak przyjmujesz uwagę. Na nagraniu przekierowania nie ma. Masz tyle podejść, na ile starczy ci cierpliwości, a potem jedno ujęcie reprezentuje ciebie, więc cała praca przesuwa się wcześniej: o czym jest scena, decydujesz, zanim włączysz kamerę.

Selftape bez czytającego

Wszystko powyższe da się załatwić telefonem, gładką ścianą i oknem. Psuje się czytający.

Standardowa rada to znajomy albo kolega po fachu, mówiący cicho i siedzący obok kamery. Działa, dopóki nie jest jedenasta w nocy, a jedyna osoba w domu czyta monolog umierającego ojca jak listę zakupów, albo dopóki nie prosiłeś już tego samego kumpla trzy razy w tym miesiącu. Jeśli nikt nie ma czasu, rada NYFA brzmi: przećwicz scenę kilka razy i nagraj co najmniej trzy duble z różnymi wyborami.

Potrzebujesz czegoś, na co możesz reagować w tempie, jakiego wymaga scena. Po to zbudowałem blablabla. blablabla to aplikacja czytająca do selftape'ów: czyta drugą postać spoza kadru, kiedy nagrywasz, a twoje kwestie podaje na teleprompterze. Zrobiłem ją na tę noc, kiedy musisz nagrać, a nikt nie może przeczytać z tobą.

blablabla czeka na ciebie zamiast lecieć w stałym tempie, więc pauza, której potrzebuje scena, zostaje twoja. Powtórki nic nie kosztują, bo czytający odtwarza dźwięk zapisany na telefonie, także offline. Sides wgrywasz jako PDF, plik Worda, plik Final Draft albo zdjęcie wydrukowanych stron.

Są ograniczenia. Czyta kwestie za każdym razem tak samo i nie zaskoczy cię tak, jak czasem potrafi dobry żywy czytający, więc użyj go do zbudowania sceny, a potem próbuj na to nakładać nowe intencje. Porównałem inne opcje w tekście jak nagrać selftape bez czytającego, a szerszy obraz pracy w pojedynkę jest w kompletnym przewodniku po próbach w samotności.

Zanim naciśniesz nagrywanie, przeczytaj mail jeszcze raz i znajdź tę jedną instrukcję, którą kusiło cię pominąć. Zrób ją najpierw.