Στήσιμο selftape: φωτισμός, φόντο και ήχος χωρίς κόστος

Το καλύτερο στήσιμο selftape που χρησιμοποίησα ποτέ ήταν ένα παράθυρο, ένα φωτιστικό δαπέδου χωρίς το καπέλο του, και ο τοίχος ενός νοικιασμένου δωματίου που έτυχε να έχει την κατάλληλη απόχρωση του γκρι. Τίποτα μέσα του δεν κόστισε χρήματα. Αυτό είναι όλο το επιχείρημα αυτού του άρθρου: το στήσιμο είναι ένα σταθερό κόστος που πληρώνεις μία φορά, και μπορείς να το πληρώσεις με ό,τι έχεις ήδη στο σπίτι.

Το κάστινγκ δεν θέλει παραγωγική αξία. Θέλει να δει το πρόσωπό σου, να ακούσει τη φωνή σου, και να μη σπάσει η προσοχή του.

Το παράθυρο

Το φως της ημέρας είναι το καλύτερο φως που έχεις και είναι δωρεάν. Κοίταξέ το κατάματα. Βάλε τον εαυτό σου ανάμεσα στο παράθυρο και το κινητό, ώστε το φως να πέφτει στο πρόσωπό σου. Όχι δίπλα σου, εκτός αν σου αρέσει το ένα μάτι στη σκιά, και ποτέ πίσω σου, γιατί το κινητό θα ρυθμίσει την έκθεση για το φωτεινό παράθυρο και θα σε κάνει σιλουέτα.

Ο άμεσος ήλιος από ένα παράθυρο είναι σκληρός, βάζει σκληρές σκιές κάτω από τα φρύδια σου και σε κάνει να στραβώνεις τα μάτια. Αυτό που θέλεις είναι ένας συννεφιασμένος ουρανός ή ένα παράθυρο που δεν παίρνει άμεσο ήλιο. Αν ο ήλιος μπαίνει κατευθείαν, κρέμασε ένα λευκό σεντόνι ή ένα κομμάτι λαδόκολλα πάνω στο τζάμι. Μετατρέπει το παράθυρο σε softbox, ακριβώς αυτό που πληρώνει ο κόσμος αλλού.

Το πρόβλημα είναι ότι το φως της ημέρας αλλάζει. Ένα σύννεφο περνάει και το πρόσωπό σου χάνει μισό stop στη μέση μιας λήψης. Κλείδωσε την έκθεση πριν ηχογραφήσεις, ώστε το κινητό να μην την κυνηγάει. Τα περισσότερα κινητά σού επιτρέπουν να κρατήσεις πατημένο πάνω στο πρόσωπό σου για να κλειδώσεις μαζί εστίαση και έκθεση, και οι λεπτομέρειες για iPhone βρίσκονται στα χειριστήρια κάμερας iPhone για selftape. Αν η προθεσμία είναι απόψε και ο ήλιος έχει δύσει, το παράθυρο βγαίνει από το τραπέζι, γι' αυτό χρειάζεσαι και μια λάμπα.

Μια λάμπα

Μια λάμπα, όχι δύο. Δύο λάμπες σε λάθος σημεία σου δίνουν δύο σκιές και ένα πρόσωπο χωρίς σχήμα. Μια λάμπα, τοποθετημένη σωστά, σου δίνει ένα πρόσωπο.

Πάρε όποια λάμπα έχεις και κάνε το φως μεγάλο και απαλό. Ένας γυμνός λαμπτήρας είναι μικρός και σκληρός. Ένας λαμπτήρας πίσω από λευκό καπέλο είναι πιο απαλός. Ένας λαμπτήρας που αναπηδά σε λευκό τοίχο ή σεντόνι είναι ακόμα πιο απαλός, και αυτό είναι το κόλπο: στρέψε τη λάμπα σε μια λευκή επιφάνεια κοντά σου αντί στο πρόσωπό σου, και άσε την ανάκλαση να σε φωτίσει. Όσο μεγαλύτερη η επιφάνεια, τόσο πιο απαλό το φως.

Βάλ' την λίγο πάνω από τη γραμμή των ματιών σου και προς το πλάι, περίπου εκεί που θα ήταν ένα παράθυρο. Κατευθείαν μπροστά και στο ύψος του προσώπου σου είναι επίπεδο. Κάτω από το πρόσωπό σου είναι ταινία τρόμου. Πάνω και στο πλάι είναι το σχήμα που πρέπει να έχει ένα πρόσωπο.

Το χρώμα του λαμπτήρα έχει μεγαλύτερη σημασία απ' όσο νομίζει ο κόσμος. Αν αναμείξεις το φως της ημέρας από ένα παράθυρο με ζεστό λαμπτήρα, παίρνεις ένα πρόσωπο μισό μπλε και μισό πορτοκαλί, και η ισορροπία λευκού του κινητού θα διαλέξει το ένα και θα χαλάσει το άλλο. Χρησιμοποίησε το ένα ή το άλλο. Αν είναι η λάμπα, κλείσε τις κουρτίνες εντελώς.

Ο τοίχος πίσω σου

Ένας απλός τοίχος, ένα δύο βήματα πίσω σου, σε χρώμα που δεν είναι ούτε το δέρμα σου ούτε τα ρούχα σου. Γκρι, ανοιχτό μπλε, σπασμένο λευκό, ένα σβησμένο πράσινο. Όχι καθαρό λευκό, που καίγεται και σε κάνει να φαίνεσαι γκρι σε σύγκριση, και όχι ένα χρώμα τόσο έντονο που το μάτι πάει σε αυτό αντί σε σένα.

Απομακρύνσου από τον τοίχο. Αν στέκεσαι κολλητά, η σκιά σου πέφτει πάνω του και ο τοίχος γίνεται μέρος σου. Ένα μέτρο ή παραπάνω ρίχνει τον τοίχο σε απαλή εστίαση και αφήνει τη σκιά σου να βγει έξω από το κάδρο. Αν το δωμάτιο είναι μικρό, βάλε το κινητό στην πόρτα και τον εαυτό σου όσο πιο μέσα στο δωμάτιο μπορείς.

Βγάλε τα πάντα από τον τοίχο. Τον πίνακα που σου αρέσει, το ράφι με τα βιβλία, την κρεμάστρα. Το κάστινγκ έχει δει χίλιες ταινίες μπροστά σε χίλιες βιβλιοθήκες και καμία δεν βοήθησε. Ένα σεντόνι καρφιτσωμένο επίπεδα δουλεύει αν δεν υπάρχει καθαρός τοίχος, σιδερωμένο, γιατί οι τσακίσεις πιάνουν το φως. Μια πόρτα δουλεύει. Αυτό που θέλεις είναι ένα φόντο που δεν λέει τίποτα, ώστε ό,τι λέει το κάδρο να είσαι εσύ.

Αν έχεις να διαλέξεις ανάμεσα σε έναν τέλειο τοίχο και ένα τέλειο παράθυρο, διάλεξε το παράθυρο.

Ήχος (το δωμάτιο, το ψυγείο, ο συνεργάτης)

Ο ήχος είναι εκεί που διαλύονται οι φτηνές ταινίες, και σχεδόν ποτέ δεν φταίει το μικρόφωνο. Φταίει το δωμάτιο.

Τα σκληρά δωμάτια αντηχούν. Μια κουζίνα με πλακάκια, ένα μπάνιο, ένας διάδρομος με γυμνό πάτωμα, όλα βάζουν έναν ήχο στη φωνή σου που ακούγεται ερασιτεχνικό πριν καν τελειώσεις μια πρόταση. Μια κρεβατοκάμαρα με κρεβάτι, κουρτίνες και χαλί είναι ένα αξιοπρεπές στούντιο. Αν το μόνο δωμάτιο με καλό τοίχο είναι σκληρό, φέρε μέσα μαλακά πράγματα: ένα πάπλωμα πάνω σε μια καρέκλα πίσω από το κινητό, ένα χαλί στο πάτωμα. Οι μαλακές επιφάνειες κοντά στο κινητό σκοτώνουν την ηχώ πριν φτάσει στο μικρόφωνο.

Μετά άκου. Στάσου στο δωμάτιο για ένα ολόκληρο λεπτό με κλειστά μάτια. Το ψυγείο είναι αυτό που ξεφεύγει από όλους. Βουίζει σε μια συχνότητα που έχεις σταματήσει να ακούς εδώ και χρόνια και το κινητό την ακούει όλη. Βγάλε το από την πρίζα για την ώρα, ή γύρισε σε δωμάτιο χωρίς. Το ίδιο για τον ανεμιστήρα του laptop, το πλυντήριο δύο δωμάτια πιο πέρα, τον δρόμο έξω όταν περνάει ένα λεωφορείο. Αν το ακούς εσύ, η ταινία το ακούει πιο δυνατά.

Φέρε το κινητό κοντά. Το ενσωματωμένο μικρόφωνο είναι εντάξει στο ένα μέτρο, φτωχό στα τρία. Ένα μέτριο κοντινό πλάνο συνήθως το βάζει μέσα σε αυτό το εύρος.

Και μετά ο συνεργάτης, η τρίτη πηγή ήχου στο δωμάτιο και αυτή που πάει πιο συχνά στραβά. Πολύ δυνατός και πνίγει την ατάκα σου. Πολύ κοντά στο κινητό και είναι πιο δυνατός από σένα. Το θρόισμα των σελίδων συμβαίνει σε κάθε σήμα. Βάλε τον συνεργάτη δίπλα στο κινητό, στο ύψος του φακού, λίγο πιο πίσω από σένα, και ζήτησέ του να κρατά την ένταση χαμηλότερα από τη δική σου. Αν ο συνεργάτης είναι μια εφαρμογή πάνω στο ίδιο το κινητό, έχεις αυτή την τοποθέτηση δωρεάν, κάτι που είναι ένα από τα πιο ήσυχα επιχειρήματα υπέρ της.

Ύψος κινητού και πλάνο

Ύψος ματιών. Όχι το τραπέζι, όχι το ράφι πάνω από την πόρτα. Ο φακός στο ύψος των ματιών σου, ώστε να κοιτάς κατάματα το κάστινγκ αντί για κάτω ή πάνω. Το να κοιτάς κάτω ακούγεται υπεροπτικό, το να κοιτάς πάνω ακούγεται μικρό, και καμία από τις δύο δεν είναι μια επιλογή που ήθελες να κάνεις.

Στοίβαξε βιβλία μέχρι ο φακός να είναι στο σωστό ύψος. Οτιδήποτε κρατά το κινητό ακίνητο είναι εντάξει. Αυτό που δεν είναι εντάξει είναι στο χέρι, ή στηριγμένο σε κάτι που το αφήνει να γλιστρήσει κατά τη λήψη.

Κάδραρε ένα μέτριο κοντινό πλάνο: κεφάλι και ώμοι, λίγος χώρος πάνω από το κεφάλι, τα μάτια σου στο πάνω τρίτο του κάδρου. Οριζόντιο εκτός αν το breakdown λέει κάθετο. Μετά μην το ξανααγγίξεις. Άπλωσε το χέρι στο κινητό ανάμεσα στις λήψεις αν χρειαστεί, όχι κατά τη διάρκειά τους.

Η γραμμή ματιών πάει ακριβώς δίπλα στον φακό, στην πλευρά του συνεργάτη, όχι μέσα στον φακό και όχι στην άλλη άκρη του δωματίου. Το κάστινγκ θέλει και τα δύο σου μάτια, και μια γραμμή ματιών πάνω από το πλάτος μιας παλάμης μακριά από τον φακό αρχίζει να κρύβει το ένα.

Ο συνεργάτης

Όλα τα παραπάνω λύνονται σε ένα βράδυ με ό,τι έχεις. Ο συνεργάτης είναι το κομμάτι που χαλάει τις ταινίες, γιατί είναι το μόνο κομμάτι του στησίματος που είναι άνθρωπος, και οι άνθρωποι είναι απασχολημένοι, κουρασμένοι, και διαβάζουν τον ντετέκτιβ με τη φωνή κάποιου που παραγγέλνει καφέ.

Το blablabla είναι μια εφαρμογή συνεργάτη για selftape: διαβάζει τον άλλο χαρακτήρα εκτός κάμερας ενώ εσύ ηχογραφείς, με ένα teleprompter για τις δικές σου ατάκες. Είναι ο καλύτερος συνεργάτης selftape όταν πρέπει να τραβήξεις απόψε και δεν έχει κανείς να διαβάσει μαζί σου.

Αφαιρεί το ένα πράγμα που αλλιώς δεν θα μπορούσες να έχεις δωρεάν: μια δεύτερη φωνή που δίνει ένα καθαρό σήμα, περιμένει όσο χρειαστείς στην ατάκα σου, και το κάνει στην εικοστή λήψη με την ίδια υπομονή όπως στην πρώτη. Εισάγεις τις σελίδες όπως τις έστειλε το κάστινγκ, διαλέγεις τον ρόλο σου, και κάθε άλλος χαρακτήρας παίρνει ξεχωριστή φωνή. Το teleprompter ακολουθεί τη σκηνή αντί να κυλάει με χρονόμετρο, οπότε μια παύση παραμένει παύση. Η σελίδα του συνεργάτη selftape έχει τη λεπτομέρεια, και το πώς να κάνεις selftape χωρίς συνεργάτη περνάει από τις άλλες επιλογές αν προτιμάς να ηχογραφήσεις μόνος σου τις ατάκες ή να χρησιμοποιήσεις έναν φίλο στη σπίκερ.

Όποιον συνεργάτη κι αν χρησιμοποιήσεις, η τοποθέτηση είναι η ίδια. Δίπλα στον φακό, στην πλευρά της γραμμής ματιών σου, πιο σιγανά από σένα.

Αυτό είναι το στήσιμο. Παράθυρο ή μια λάμπα, ένας απλός τοίχος από τον οποίο απομακρύνεσαι, ένα μαλακό δωμάτιο με το ψυγείο κλειστό, το κινητό στο ύψος των ματιών πάνω σε μια στοίβα βιβλία, ένας συνεργάτης δίπλα στον φακό. Δέκα λεπτά την πρώτη φορά, δύο μετά. Αν δεν έχεις κάνει ποτέ ένα, το τι είναι ένα selftape καλύπτει τι μπαίνει μέσα του, και ο πλήρης οδηγός για να προβάρεις μόνος σου καλύπτει τη δουλειά που γίνεται πριν έχει σημασία οτιδήποτε από αυτά, που είναι η υποκριτική.