Persediaan selftape: cahaya, latar belakang, dan bunyi tanpa belanja

Persediaan selftape terbaik yang pernah saya guna ialah satu tingkap, lampu lantai dengan pelindung ditanggalkan, dan dinding bilik sewa yang kebetulan ada warna kelabu yang tepat. Tiada satu pun yang perlukan duit. Itulah keseluruhan hujah entri ni: persediaan ialah kos tetap yang awak bayar sekali, dan awak boleh bayarnya dengan apa yang dah ada dalam rumah sewa awak.

Casting tak nak nilai produksi. Mereka nak nampak wajah awak, dengar suara awak, dan tak nak teralih perhatian.

Tingkap

Cahaya siang ialah cahaya terbaik yang awak ada dan ia percuma. Hadapkan diri. Letakkan diri awak antara tingkap dan telefon, supaya cahaya jatuh atas wajah awak. Bukan di sebelah awak, melainkan awak suka satu mata dalam bayang, dan jangan sekali-kali di belakang awak, sebab telefon akan dedah untuk tingkap yang terang dan jadikan awak siluet.

Matahari terus menembusi tingkap keras sifatnya, ia buat bayang keras bawah kening dan buat awak menyipitkan mata. Apa yang awak nak ialah langit berawan atau tingkap yang tak kena cahaya matahari terus. Kalau matahari masuk terus, gantungkan kain putih atau sehelai kertas bakar di atas cermin tingkap tu. Ia tukarkan tingkap jadi softbox, iaitu benda yang orang bayar mahal untuk dapatkan.

Masalahnya, cahaya siang berubah-ubah. Awan lalu dan wajah awak turun setengah stop di tengah-tengah satu take. Kunci pendedahan sebelum awak rakam supaya telefon tak kejar perubahan tu. Kebanyakan telefon benarkan awak tekan lama pada wajah untuk kunci fokus dan pendedahan sekali gus, dan butiran untuk iPhone ada dalam kawalan kamera selftape iPhone. Kalau tarikh akhir malam ni dan matahari dah terbenam, tingkap tak lagi jadi pilihan, sebab itulah awak juga perlukan lampu.

Satu lampu

Satu lampu, bukan dua. Dua lampu di tempat yang salah beri awak dua bayang dan wajah tanpa bentuk. Satu lampu, diletak dengan betul, beri awak wajah.

Ambil apa jua lampu yang awak ada dan buat cahaya tu besar dan lembut. Mentol terbuka kecil dan keras cahayanya. Mentol di sebalik pelindung putih lebih lembut. Mentol yang dipantulkan dari dinding atau kain putih lebih lembut lagi, dan itulah trik sebenarnya: hadapkan lampu ke permukaan putih berdekatan berbanding ke wajah awak, dan biar pantulan tu yang bagi cahaya. Lagi besar permukaan, lagi lembut cahayanya.

Letakkan sedikit di atas paras mata awak dan sedikit ke tepi, kira-kira di tempat tingkap sepatutnya berada. Terus hadapan dan sama paras dengan wajah buat wajah nampak datar. Bawah wajah macam filem seram. Atas dan ke tepi ialah bentuk yang sepatutnya ada pada wajah.

Warna mentol lebih penting daripada yang orang sangka. Campurkan cahaya siang dari tingkap dengan mentol hangat beri awak wajah separuh biru separuh oren, dan white balance telefon akan pilih satu dan salah pada yang lain. Guna satu sahaja. Kalau pilih lampu, tutup langsir sepenuhnya.

Dinding di belakang awak

Dinding kosong, satu dua langkah di belakang awak, dengan warna yang bukan warna kulit atau pakaian awak. Kelabu, biru pudar, putih pudar, hijau lembut. Bukan putih tulen, sebab ia akan terlebih dedah dan buat awak nampak kelabu secara perbandingan, dan bukan juga warna yang terlalu kuat sampai mata tertarik kepadanya berbanding kepada awak.

Langkah menjauh dari dinding tu. Kalau awak berdiri rapat dengannya, bayang awak akan jatuh atasnya dan dinding tu jadi sebahagian daripada diri awak. Satu meter atau lebih akan jadikan dinding kurang fokus dan buat bayang awak jatuh keluar bingkai. Kalau bilik kecil, letak telefon di pintu dan berdiri sejauh mungkin ke dalam bilik.

Turunkan semua benda dari dinding tu. Cetakan gambar yang awak suka, rak buku, cangkuk baju. Casting dah tengok beribu-ribu tape depan beribu-ribu rak buku dan tak satu pun membantu. Kain yang dilekap rata boleh jadi pilihan kalau tiada dinding yang bersih, digosok licin, sebab kedutan tangkap cahaya. Pintu pun boleh. Apa yang awak cari ialah latar belakang yang tak cakap apa-apa, supaya segala yang bingkai tu cakap ialah tentang awak.

Kalau diberi pilihan antara dinding yang hebat dan tingkap yang hebat, pilih tingkap.

Bunyi (bilik, peti sejuk, pembaca)

Bunyi ialah tempat tape murah gagal, dan hampir tak pernah salah mikrofon. Ia salah bilik.

Bilik keras bergema. Dapur berjubin, bilik air, ruang lantai kosong, semuanya beri gema pada suara awak yang bunyi macam amatur sebelum awak habiskan satu ayat pun. Bilik tidur dengan katil, langsir dan permaidani ialah studio yang boleh diguna pakai. Kalau bilik satu-satunya dengan dinding elok itu bilik keras, bawa masuk benda lembut: selimut atas kerusi di belakang telefon, permaidani atas lantai. Permukaan lembut berdekatan telefon bunuh gema sebelum ia sampai ke mikrofon.

Kemudian dengar. Berdiri dalam bilik tu selama seminit penuh dengan mata tertutup. Peti sejuk ialah benda yang semua orang terlepas pandang. Ia berdengung pada nada yang awak dah berhenti dengar bertahun-tahun dahulu, dan telefon dengar semuanya. Cabut plag tu selama sejam, atau rakam dalam bilik tanpa peti sejuk. Sama juga dengan kipas laptop, mesin basuh dua bilik jauhnya, jalan raya luar bila bas lalu. Kalau awak boleh dengar, tape boleh dengar lebih kuat.

Dekatkan telefon. Mikrofon terbina dalam okay pada jarak satu meter, lemah pada tiga meter. Medium close-up biasanya letakkan jarak itu dalam lingkungan yang sesuai.

Kemudian pembaca, sumber bunyi ketiga dalam bilik dan yang paling kerap silap. Terlalu kuat dan ia tenggelamkan dialog awak. Terlalu dekat dengan telefon dan ia lebih kuat daripada awak. Kertas berdesir berlaku pada setiap cue. Letak pembaca di sebelah telefon, sama paras dengan lensa, sedikit lebih ke belakang berbanding awak, dan minta mereka kekalkan volum di bawah volum awak. Kalau pembaca itu aplikasi dalam telefon sendiri, awak dapat kedudukan tu secara percuma, itulah salah satu hujah senyap untuknya.

Aras telefon dan bingkai

Aras mata. Bukan meja, bukan rak atas pintu. Lensa sama paras dengan mata awak, supaya awak pandang lurus ke arah casting berbanding ke bawah atau ke atas. Pandang bawah nampak macam superior, pandang atas nampak macam kecil, dan bukan salah satu pun pilihan yang awak niatkan.

Tindankan buku sehingga lensa berada pada aras yang betul. Apa sahaja yang tahan telefon diam boleh guna. Apa yang tak boleh ialah dipegang tangan, atau disandar pada sesuatu yang boleh buat ia tergelincir semasa take.

Bingkaikan medium close-up: kepala dan bahu, sedikit ruang di atas kepala, mata awak pada satu pertiga atas bingkai. Landskap kecuali breakdown minta vertikal. Kemudian jangan sentuh lagi. Capai telefon antara take kalau perlu, bukan semasa.

Arah mata di sebelah lensa sahaja, di sisi pembaca, bukan terus ke lensa dan bukan merentasi bilik. Casting nak nampak kedua-dua mata awak, dan arah mata lebih daripada lebar sebelah tapak tangan dari lensa mula sembunyikan satu.

Pembaca

Semua benda di atas boleh diselesaikan dalam satu petang dengan apa yang awak ada. Pembaca ialah bahagian yang rosakkan tape, sebab itulah satu-satunya bahagian dalam persediaan yang seorang manusia, dan manusia sibuk, penat, dan baca watak detektif dengan suara orang tempah kopi.

blablabla ialah aplikasi pembaca selftape: ia baca watak lain di luar kamera semasa awak merakam, dengan teleprompter untuk dialog awak sendiri. Ini pembaca selftape terbaik bila awak perlu rakam malam ni dan tiada siapa boleh baca bersama awak.

Ia hilangkan satu benda yang awak tak boleh dapat percuma dengan cara lain: satu lagi suara yang beri cue bersih, tunggu selama mana awak ambil masa untuk dialog awak, dan buat begitu pada take kedua puluh dengan kesabaran yang sama seperti take pertama. Awak import sides tu ikut apa sahaja casting hantar, pilih watak awak, dan setiap watak lain dapat suara tersendiri. Teleprompter tu ikut rentak adegan berbanding skrol ikut pemasa, jadi kesenyapan tetap kesenyapan. Halaman pembaca selftape ada butirannya, dan cara selftape tanpa pembaca huraikan pilihan lain kalau awak lebih suka rakam dialog sendiri atau guna kawan di speaker telefon.

Apa sahaja pembaca yang awak guna, kedudukannya sama. Di sebelah lensa, di sisi arah mata awak, lebih senyap daripada awak.

Itulah keseluruhan persediaan. Tingkap atau satu lampu, dinding kosong yang awak menjauh daripadanya, bilik lembut dengan peti sejuk dimatikan, telefon di aras mata atas tindanan buku, pembaca di sebelah lensa. Sepuluh minit kali pertama, dua minit selepas tu. Kalau awak belum pernah buat, apa itu selftape huraikan apa yang perlu ada di dalamnya, dan panduan lengkap raptai bersendirian huraikan kerja yang berlaku sebelum semua ni bermakna, iaitu lakonan itu sendiri.