Monologi dla nastolatków: darmowe teksty na castingi

Ktoś poprosił twojego nastolatka o monolog. Szkoła teatralna, agencja, teatr młodzieżowy, casting do filmu. Teraz w historii wyszukiwania mnożą się frazy „monologi dla nastolatków” i rośnie podejrzenie, że wszystko, co tam jest, to albo słynna kwestia z filmu, którą zrobi też co drugi kandydat, albo wiersz przebrany za monolog.

Byłem po obu stronach tego równania. Jako młody aktor sam polowałem na tekst na casting, a od tamtej pory wysiedziałem niejeden cudzy monolog. Więc kilka sami napisaliśmy. Cztery krótkie teksty dla nastolatków, darmowe w użyciu, na /practice/monologues. Ten wpis jest o tym, czego zwykle chcą ci, którzy proszą o monolog, który z czterech może pasować, i jak twój nastolatek może przećwiczyć go bez partnera czy trenera.

Czego chcą szkoły i agencje

Prośba zwykle jest mniej konkretna, niż brzmi, a liczą się detale zapisane w e-mailu.

Najpierw długość. Większość próśb chce czegoś krótkiego, około minuty, może dwóch. Dłużej nie znaczy lepiej. Komisja, która danego dnia widziała czterdziestu kandydatów, nie szuka wytrzymałości. Jeśli podają limit czasu, zmieść się w nim.

Potem rodzaj. „Współczesny” znaczy napisany niedawno, językiem, którym ktoś naprawdę by mówił. „Klasyczny” zwykle znaczy Szekspir albo jego sąsiedzi, i jeśli o to chodzi, napiszą to wprost. Wiele szkół prosi o jeden i drugi. Agencje i castingi filmowe prawie zawsze chcą współczesnego, bo chcą zobaczyć nastolatka, nie postać trzy razy starszą.

Potem uwagi praktyczne. Chcą tego na taśmie, czy na żywo w sali? Jest slate? Trzeba wysłać tekst wcześniej? Jeśli tekst pochodzi z wydanej sztuki, niektóre miejsca pytają, skąd jest.

Dwie rzeczy, których nie zapiszą, ale będą oceniać. Po pierwsze, czy tekst pasuje wiekowo, czyli czy brzmi naturalnie w ustach osoby w tym wieku. Piętnastolatka grająca rozwodzącą się czterdziestolatkę to rozciąganie, o które nikt nie prosił. Po drugie, czy to tekst, który słyszeli już czterysta razy. Znane kwestie z filmów są pułapką właśnie z tego powodu.

Jeśli coś w prośbie jest niejasne, zapytaj. To dotyczy każdego castingu, i to samo mówiłem w przygotowaniu do castingu dla dzieci: checkliście dla rodzica.

Cztery darmowe monologi dla nastolatków

To autorskie teksty, napisane dla tego wieku, darmowe w użyciu na castingu albo na zajęciach. Każdy ma własną stronę z pełnym tekstem, więc twój nastolatek może przeczytać wszystkie cztery w dziesięć minut i zobaczyć, który go łapie.

Bilet na prom to dramat dla dziewczyny mniej więcej piętnasto-siedemnastoletniej. Kupiła jeden bilet, nie dwa, i tłumaczy najlepszej przyjaciółce dlaczego.

Czat grupowy to komedia dla dziewczyny w wieku czternaście-siedemnaście lat. Tłumaczy matce, w szczegółach, jak dokładnie wyleciała z grupowego czatu.

Drugi bramkarz to dramat dla chłopaka w wieku piętnaście-osiemnaście lat. Mówi trenerowi, że nie wraca w przyszłym sezonie, i dlaczego to wcale nie chodzi o piłkę.

Egzamin na prawo jazdy to komedia dla chłopaka w wieku szesnaście-osiemnaście lat. Tłumaczy egzaminatorowi, dlaczego rondo, jeśli się nad tym zastanowić, nie do końca było jego winą.

Przedziały wiekowe i etykiety dziewczyna albo chłopak to wskazówka, nie zasada. Jeśli twoja córka przeczyta Drugiego bramkarza i widać, że to jej tekst, powinna go zagrać. Komisjom dużo bardziej zależy na tym, czy tekst trafia, niż na etykiecie.

Strona z monologami zawiera wszystkie darmowe teksty, a główna biblioteka do ćwiczeń ma pełne sceny, jeśli prośba dotyczy sceny dwuosobowej.

Jak wybrać monolog

Niech wybiera nastolatek. To jedyna, najbardziej pomocna rzecz, jaką rodzic może tu zrobić. Monolog, który wybrał sam aktor, to taki, o który będzie walczył. Ten wybrany przez rodzica to praca domowa.

W ramach tego, kilka rzeczy, które powiedziałbym nastolatkowi wybierającemu tekst:

Wybierz coś, co rozumiesz od pierwszego czytania. Jeśli sytuację trzeba ci wytłumaczyć, komisja zobaczy to tłumaczenie, nie tekst.

Wybierz coś ze zwrotem w środku. Dobry krótki monolog zmienia się gdzieś w połowie. Postać chce jednej rzeczy, potem czegoś się dowiaduje, potem chce czegoś innego. Ten zwrot jest tym, co masz do zagrania. Tekst, który przez dziewięćdziesiąt sekund jest jedną emocją, nie daje ci dokąd pójść. Wszystkie nasze cztery go mają.

Wybierz ten, który trochę cię przeraża. Nie ten, który przeraża bardzo. Trochę.

Komedia czy dramat? Jeśli prosili o konkretny rodzaj, zrób ten. Jeśli nie, zrób ten, w którym jesteś lepszy, i bądź ze sobą szczery co do tego, który to. Komediowy tekst, który trafia, jest rzadszy niż poważny, który trafia, i komisje to zapamiętują.

Jeśli proszą o dwa teksty, zrób je różne od siebie. Inny ton, inny typ osoby, inne tempo. O ten kontrast właśnie chodzi.

Jak przećwiczyć go samodzielnie

Monolog trudniej przećwiczyć niż scenę, bo nie ma od czego się odbić. Twój nastolatek musi wymyślić drugą osobę, zdecydować, gdzie stoi i co robi z twarzą, a potem do niej mówić. Pełna metoda jest w jak próbować monolog samodzielnie w domu. Krótka wersja, dla nastolatka z tekstem i pokojem:

Zdecyduj, do kogo mówisz, i umieść go gdzieś w pokoju. Krzesło, punkt na ścianie, kurtka na wieszaku. Patrz tam. Nigdy na podłogę, nigdy w środek pokoju.

Podziel tekst na fragmenty. Narysuj linię w miejscu, gdzie zmienia się myśl. Większość krótkich monologów ma trzy albo cztery takie linie. Każdy fragment dostaje swoje zadanie: przekonać, przeprosić, przypomnieć sobie, cokolwiek to jest. Przez pierwsze kilka razy mów to zadanie na głos przed każdym fragmentem.

Ruszaj się. Chodź z tekstem po pokoju. Zrób go na leżąco. Zrób go, robiąc kanapkę. Ciało znajduje rzeczy, których siedzenie w bezruchu nigdy nie znajdzie, a te, które działają, możesz zatrzymać.

Ucz się słów na końcu, a przynajmniej nie na początku. Słowa wyuczone, zanim zrozumiesz sens, brzmią jak wyuczone. Jeśli same kwestie są problemem, jak pomóc dziecku nauczyć się tekstu jest napisane z perspektywy rodzica.

Nagraj i obejrzyj. Każdy nastolatek tego nienawidzi. Zrób to mimo wszystko. Napraw jedną rzecz na ujęcie, nie wszystko naraz.

Jeśli monolog jest częścią sceny, albo nastolatek pracuje nad którąś z pełnych scen, to tu aplikacja się przydaje. blablabla to aplikacja do nauki tekstu: importujesz scenariusz, wybierasz swoją rolę, a aplikacja czyta kwestie wszystkich pozostałych postaci, czekając na twoją. To najlepsza aplikacja do nauki tekstu do sztuki albo filmu, gdy chcesz, żeby scena czekała na ciebie, a nie odwrotnie. Przy solowym tekście przydaje się pokrętło widoczności tekstu, które pozwala przerabiać tekst najpierw z widocznymi słowami, potem tylko z podpowiedziami, potem z pierwszymi literami, a na końcu bez niczego, więc strona znika etapami, a nie od razu. A jeśli casting to taśma, wskazówki do selftape'u dla dzieci i nastolatków zajmują się stroną kamery.

Wersja tego samego dla pracującego aktora, o próbach bez partnera, jest w kompletnym przewodniku po próbach w pojedynkę. Większość dotyczy też szesnastolatka. Reszta zacznie dotyczyć, zanim będzie potrzebna.