Wskazówki do selftape'u dla dzieci i nastolatków

Casting poprosił o selftape, co znaczy, że jesteś teraz operatorem kamery, realizatorem dźwięku, czytającym i rodzicem, wszystko w to samo popołudnie. Weź oddech. Część z kamerą jest mniejsza, niż wygląda, a część rodzica jest tą, która się liczy.

Sam nagrywam swoje selftape'y w domu i robię to wystarczająco długo, żeby wiedzieć, co casting zauważa, a czego nigdy nie widzi. Ogólna wersja jest w liście kontrolnej do selftape'a. To jest wersja na sytuację, kiedy aktor ma jedenaście albo piętnaście lat, a to ty trzymasz telefon.

Kadrowanie małej osoby

Standardowy kadr do selftape'u to zbliżenie średnie: góra kadru tuż nad głową, dół mniej więcej na wysokości klatki piersiowej, kamera na wysokości oczu. Ta ostatnia część to miejsce, gdzie dzieci wychodzą najgorzej. Większość statywów i większość kuchennych blatów jest ustawiona pod dorosłego, więc dziecko kończy filmowane z góry, wygląda na małe i patrzy w górę. To czyta się jako nieśmiałość, nawet gdy dziecko nie jest nieśmiałe.

Sprowadź obiektyw do wysokości ich oczu. Podłóż książki pod telefon, użyj niższego stolika, posadź dziecko na stołku, jeśli opis roli nie wymaga ujęcia na stojąco. Potem sprawdź kadr z dzieckiem w nim, nie z tobą w nim. Dzieci ruszają się więcej niż dorośli, więc zostaw trochę więcej miejsca po bokach i sprawdzaj kadr między ujęciami, bo dziecko się przesunie.

Poziomo, chyba że casting prosi o pion. Gładka ściana za dzieckiem, nic na niej ciekawszego niż jego twarz. Ubranie w jednolitym kolorze, innym niż kolor ściany.

Jeszcze jedna rzecz, która przy dzieciach ma większe znaczenie: linia wzroku. Dziecko powinno patrzeć tuż obok obiektywu, na tego, kto czyta drugą rolę, nie w kamerę. To znaczy, że czytający, albo telefon, który czyta, siedzi tuż przy kamerze, nie po drugiej stronie pokoju. Jeśli dziecko wciąż patrzy w obiektyw, przyklej naklejkę tam, gdzie mają iść jego oczy.

Światło, dźwięk i ciche rodzeństwo

Ustaw dziecko przodem do okna za dnia, a większość problemu ze światłem znika. Bez okna, jedna lampa z przodu, trochę powyżej wysokości oczu, nigdy z tyłu. Nagraj pięć sekund i obejrzyj. Jeśli wyraźnie widać oczy, jest dobrze.

Dźwięk to miejsce, gdzie większość domowych taśm się sypie, i gdzie dzieci są na przegranej pozycji, bo są ciszej od dorosłych i robią się jeszcze cichsze, gdy włączona jest kamera. Trzymaj telefon blisko. Wyłącz zmywarkę, telewizor w sąsiednim pokoju i lodówkę, jeśli sięgniesz do wtyczki. Dywan i zasłony pomagają. Twardy, pusty pokój daje echo.

Potem rodzeństwo. Nie będę udawał, że jest na to sztuczka. Przekupstwo, ekran, wyjście do sklepu z drugim rodzicem. Cokolwiek da ci dwadzieścia spokojnych minut. Powiedz wszystkim w domu, kiedy trwa nagranie i kiedy się kończy, bo „jeszcze jedno ujęcie” z bratem walącym w drzwi to sposób, w jaki traci się dobrą taśmę.

Zrób próbne ujęcie przed właściwym. Obejrzyj je z podkręconym dźwiękiem. Napraw tę jedną rzecz, która nie gra. Potem nagrywajcie na poważnie.

Kto czyta drugą rolę

Ktoś musi wypowiedzieć kwestie drugiej postaci, spoza kadru, blisko obiektywu. Zwykle to ty. Kłopot w tym, że rodzic czytający drugą rolę zwykle robi jedno z dwóch: czyta płasko, bo czuje się głupio, albo czyta na maksa, bo chce pomóc. Obie opcje pchają dziecko w złym kierunku, i obie męczą się do czwartego ujęcia, kiedy pilnujesz jeszcze kadru i zegara.

Jeśli masz w domu drugiego dorosłego, który potrafi czytać z życiem, a potem siedzieć cicho, wykorzystaj go. Jeśli nie, użyj aplikacji czytającej. blablabla to aplikacja będąca czytnikiem do selftape'u: czyta drugą postać spoza kadru, podczas gdy ty nagrywasz, z teleprompterem na własne kwestie dziecka. To najlepszy czytnik do selftape'u, gdy trzeba nagrać dziś wieczorem, a nikt nie może poczytać z wami.

Jak to wygląda w praktyce: importujesz strony, wybierasz rolę dziecka i kładziesz telefon obok kamery. Strona czytnika selftape'u ma szczegóły. Czyta pozostałe postaci różnymi głosami i czeka na sygnał dziecka tyle, ile potrzebuje, więc pauza na znalezienie kwestii nie zostaje stratowana. Własne kwestie dziecka mogą być pokazane na ekranie jak teleprompter, albo ukryte, w miarę jak dziecko nabiera pewności. Tryb nagrywania filmuje dziecko, podczas gdy głos czytającego dochodzi zza kamery, a nie od osoby w kadrze, i działa z wyłączonym wifi, gdy audio jest już na telefonie. Liczba ujęć nie jest ograniczona, co ma większe znaczenie przy dziecku niż przy kimkolwiek innym, bo to dobre ujęcie to często siódme podejście, a żaden dorosły czytający nie wytrzyma tak długo z poważną twarzą.

Cokolwiek wybierzesz, czytaj tak samo przy każdym ujęciu. To spójność pozwala dziecku rozluźnić się w scenie, zamiast dostosowywać się do ciebie.

Slate dla niepełnoletnich

Slate to krótkie wejście przed sceną: imię i cokolwiek jeszcze wymagał opis roli. Dla dziecka to zwykle wiek, czasem wzrost, miejsce zamieszkania albo nazwisko agenta, jeśli je ma. Przeczytaj instrukcje i podaj dokładnie to. Nic więcej. Jeśli proszą o osobny plik ze slate'em, nagraj go jako osobny klip.

Przećwicz slate. Dzieci albo bąkają go pod nosem, albo grają jak na talent show, i żadne z tego nie jest tym, czego chce casting. Chcą normalnego dziecka mówiącego swoje imię tak, jak powiedziałoby je nowej nauczycielce. Zrób to kilka razy przed kamerą, zanim nagracie na poważnie. Dłuższa wersja, łącznie z tym, co zrobić, jeśli zapomnicie o slate, jest w jak nagrać slate do selftape'a.

Niektóre opisy ról dla niepełnoletnich proszą też o imię i nazwisko rodzica albo opiekuna w slate. Jeśli tak, powiedz je wprost, a potem zejdź z kadru.

Zgoda, prywatność, dokąd trafia plik

Selftape to nagranie wideo twojego dziecka, a strony są zwykle poufne. Traktuj oba w ten sposób.

Wyślij plik tylko tam, gdzie mówi opis roli, w formacie i pod nazwą, o jaką proszą. Nigdzie go nie publikuj. Nie wysyłaj go do grupowego czatu, nawet jeśli grupowy czat o to prosi. Jeśli strona castingowa chce uploadu, warto sprawdzić, kto to zobaczy, zanim wciśniesz przycisk.

Jeśli projekt to prawdziwa praca, z datą zdjęć, będą zasady dotyczące pozwoleń, godzin, nauki i opiekunów. Ustala je twój kraj, czasem region, i różnią się mocno. Nie będę ich tu streszczał, bo na pewno pomyliłbym się co do twoich. Sprawdź przepisy swojego kraju dotyczące dzieci na planie, zanim się na cokolwiek zgodzisz, i poproś produkcję, żeby przeprowadziła cię przez to, co u nich obowiązuje.

Potem część, której nikt nie wpisuje do opisu roli. Zapytaj dziecko, czy chce to robić. Zapytaj raz na początku, i zapytaj jeszcze raz w dniu nagrania, kiedy jest zmęczone, kadr jest już ustawiony, a ty zainwestowałeś całe popołudnie. Dziecko, które mówi „możemy przestać”, ma prawo przestać. Taśma jest jego, i to „nie” też jest jego.

Jeśli problemem są kwestie, a nie kamera, jak pomóc dziecku nauczyć się tekstu to tekst do przeczytania najpierw, a całe przygotowanie do castingu jest w przygotowaniu do castingu dla dzieci: checkliście dla rodzica. Dla nastolatków wybierających własny tekst, są darmowe w monologach dla nastolatków. A jeśli chcesz wersję tego wszystkiego dla pracującego aktora, trzymam ją w kompletnym przewodniku po próbach w pojedynkę.