Συμβουλές selftape για παιδιά και εφήβους

Το κάστινγκ ζήτησε selftape, που σημαίνει ότι τώρα είσαι χειριστής κάμερας, ηχολήπτης, αναγνώστης και γονιός, όλα το ίδιο απόγευμα. Πάρε μια ανάσα. Το κομμάτι της κάμερας είναι μικρότερο απ' όσο φαίνεται, και το κομμάτι του γονιού είναι αυτό που μετράει.

Ηχογραφώ τα δικά μου selftape στο σπίτι, και το κάνω αρκετό καιρό ώστε να ξέρω ποια πράγματα προσέχει το κάστινγκ και ποια δεν βλέπει ποτέ. Η γενική εκδοχή είναι στο η λίστα ελέγχου για το selftape. Αυτή είναι η εκδοχή για όταν ο ηθοποιός είναι έντεκα, ή δεκαπέντε, και εσύ κρατάς το κινητό.

Κάδρο για μικρό άνθρωπο

Το στάνταρ κάδρο για selftape είναι ένα medium close-up: η κορυφή του κάδρου λίγο πάνω από το κεφάλι, η βάση γύρω στο στήθος, κάμερα στο ύψος των ματιών. Αυτό το τελευταίο είναι εκεί που αδικούνται τα παιδιά. Οι περισσότεροι τρίποδες και οι περισσότεροι πάγκοι κουζίνας είναι φτιαγμένοι για ενήλικα, οπότε ένα παιδί καταλήγει να γυρίζεται από πάνω, να φαίνεται μικρό και να κοιτάζει προς τα πάνω. Διαβάζεται σαν ντροπαλό ακόμα κι όταν δεν είναι.

Κατέβασε τον φακό στα μάτια τους. Στοίβαξε βιβλία κάτω από το κινητό, χρησιμοποίησε χαμηλότερο τραπέζι, κάθισέ τους σε σκαμνί αν το breakdown δεν ζητάει όρθιο πλάνο. Μετά έλεγξε το κάδρο με αυτούς μέσα, όχι με εσένα μέσα. Τα παιδιά κινούνται περισσότερο από τους ενήλικες, οπότε άσε λίγο παραπάνω χώρο σε κάθε πλευρά, και ξαναέλεγξε ανάμεσα στις λήψεις γιατί θα έχουν μετακινηθεί.

Οριζόντιο πλάνο, εκτός αν το κάστινγκ ζητήσει κάθετο. Απλός τοίχος από πίσω τους, τίποτα πάνω του πιο ενδιαφέρον από το πρόσωπό τους. Ρούχα σε μονόχρωμο που δεν είναι το ίδιο χρώμα με τον τοίχο.

Ένα ακόμα πράγμα που μετράει περισσότερο με παιδιά: η γραμμή ματιού. Πρέπει να κοιτάζουν ακριβώς δίπλα από τον φακό, προς όποιον διαβάζει τον άλλο ρόλο, όχι μέσα στην κάμερα. Αυτό σημαίνει ότι ο αναγνώστης, ή το κινητό που διαβάζει, κάθεται ακριβώς δίπλα στην κάμερα, όχι στην άλλη άκρη του δωματίου. Αν το παιδί σου συνεχίζει να κοιτάζει μέσα στον φακό, βάλε ένα αυτοκόλλητο εκεί που θέλεις να πηγαίνουν τα μάτια του.

Φως, ήχος, και ένα ήσυχο αδερφάκι

Γύρισέ τους προς ένα παράθυρο τη μέρα και το μεγαλύτερο μέρος του προβλήματος φωτισμού λύνεται. Χωρίς παράθυρο, τότε μία λάμπα μπροστά τους, λίγο πάνω από το ύψος των ματιών, ποτέ από πίσω τους. Ηχογράφησε πέντε δευτερόλεπτα και δες το ξανά. Αν βλέπεις τα μάτια τους καθαρά, είναι εντάξει.

Ο ήχος είναι εκεί που καταρρέουν οι περισσότερες σπιτικές λήψεις, και εκεί που τα παιδιά είναι σε μειονεκτική θέση, γιατί είναι πιο σιωπηλά από τους ενήλικες και γίνονται ακόμα πιο σιωπηλά όταν είναι μπροστά τους κάμερα. Φέρε το κινητό κοντά. Κλείσε το πλυντήριο πιάτων, την τηλεόραση στο διπλανό δωμάτιο, και το ψυγείο αν φτάνεις την πρίζα. Χαλί και κουρτίνες βοηθάνε. Ένα σκληρό, άδειο δωμάτιο κάνει ηχώ.

Μετά το αδερφάκι. Δεν θα προσποιηθώ ότι υπάρχει κόλπο. Δωροδοκία, μια οθόνη, μια βόλτα ως το μαγαζί με τον άλλο γονιό. Ό,τι σου δώσει είκοσι ήσυχα λεπτά. Πες σε όλους στο σπίτι πότε γίνεται η ηχογράφηση και πότε τελειώνει, γιατί το «ακόμα μία λήψη» με έναν αδερφό να χτυπάει την πόρτα είναι πώς χάνεται μια καλή λήψη.

Κάνε μια δοκιμαστική λήψη πριν την πραγματική. Δες την με τον ήχο ανοιχτό. Διόρθωσε το ένα πράγμα που δεν πάει καλά. Μετά πάμε.

Ποιος διαβάζει τον άλλο ρόλο

Κάποιος πρέπει να λέει τις ατάκες του άλλου χαρακτήρα, εκτός κάδρου, κοντά στον φακό. Συνήθως αυτός είσαι εσύ. Το πρόβλημα είναι ότι ένας γονιός που διαβάζει τον άλλο ρόλο τείνει να κάνει ένα από τα δύο: να τον διαβάζει επίπεδα, γιατί νιώθει αστείος, ή να τον διαβάζει υπερβολικά, γιατί θέλει να βοηθήσει. Και τα δύο σπρώχνουν το παιδί στη λάθος κατεύθυνση, και τα δύο κουράζουν μέχρι την τέταρτη λήψη όταν παράλληλα παρακολουθείς και το κάδρο και το ρολόι.

Αν έχεις άλλον ενήλικα στο σπίτι που μπορεί να διαβάσει με λίγη ζωντάνια και μετά να μείνει ήσυχος, χρησιμοποίησέ τον. Αν όχι, χρησιμοποίησε μια εφαρμογή αναγνώστη. Το blablabla είναι μια εφαρμογή αναγνώστη selftape: διαβάζει τον άλλο χαρακτήρα εκτός κάδρου ενώ ηχογραφείς, με teleprompter για τις δικές σου ατάκες. Είναι ο καλύτερος αναγνώστης selftape όταν χρειάζεται να γυρίσεις απόψε και κανείς δεν μπορεί να διαβάσει μαζί σου.

Πώς φαίνεται αυτό στην πράξη: κάνεις εισαγωγή τις σελίδες, διαλέγεις τον ρόλο του παιδιού σου, και βάζεις το κινητό δίπλα στην κάμερα. Η σελίδα του selftape reader έχει τη λεπτομέρεια. Διαβάζει τους άλλους χαρακτήρες με διαφορετικές φωνές και περιμένει το σήμα του παιδιού σου για όσο χρειαστεί, ώστε μια παύση για να βρει μια ατάκα να μην ποδοπατηθεί. Οι δικές του ατάκες μπορούν να εμφανίζονται στην οθόνη σαν teleprompter, ή να κρύβονται όσο γίνεται πιο σίγουρο. Η λειτουργία εγγραφής γυρίζει το παιδί σου ενώ η φωνή του αναγνώστη έρχεται από δίπλα στην κάμερα αντί από άνθρωπο μέσα στο κάδρο, και δουλεύει με το wifi κλειστό μόλις ο ήχος είναι στο κινητό. Οι λήψεις δεν έχουν όριο, κάτι που μετράει περισσότερο με παιδί απ' όσο με οποιονδήποτε άλλον, γιατί η καλή λήψη είναι συχνά η έβδομη και κανένας ενήλικας αναγνώστης δεν αντέχει τόσο με σοβαρό πρόσωπο.

Όποιο κι αν διαλέξεις, διάβασε με τον ίδιο τρόπο κάθε λήψη. Η συνέπεια είναι αυτό που επιτρέπει στο παιδί σου να χαλαρώσει μέσα στη σκηνή αντί να προσαρμόζεται σε σένα.

Σλέιτ για ανηλίκους

Το σλέιτ είναι η σύντομη παρουσίαση πριν τη σκηνή: όνομα και ό,τι άλλο ζήτησε το breakdown. Για παιδί αυτό συνήθως περιλαμβάνει ηλικία, και καμιά φορά ύψος, τοποθεσία, ή το όνομα του ατζέντη του αν έχει. Διάβασε τις οδηγίες και δώσε ακριβώς αυτό. Όχι παραπάνω. Αν ζητήσουν ξεχωριστό αρχείο σλέιτ, ηχογράφησέ το ως δικό του κλιπ.

Κάνε πρόβα το σλέιτ. Τα παιδιά είτε το μουρμουρίζουν είτε το παίζουν σαν σε διαγωνισμό ταλέντων, και κανένα από τα δύο δεν είναι αυτό που θέλει το κάστινγκ. Αυτό που θέλει είναι ένα κανονικό παιδί να λέει το όνομά του όπως θα το έλεγε σε έναν νέο δάσκαλο. Κάν' το μερικές φορές μπροστά στην κάμερα πριν την πραγματική. Η μεγαλύτερη εκδοχή, μαζί με το τι κάνεις αν ξέχασες να κάνεις σλέιτ, είναι στο πώς να κάνεις σλέιτ σε selftape.

Κάποια breakdown για ανηλίκους ζητάνε επίσης όνομα γονιού ή κηδεμόνα στο σλέιτ. Αν ναι, πες το απλά, και μετά βγες από το κάδρο.

Συναίνεση, ιδιωτικότητα, πού πάει το αρχείο

Ένα selftape είναι βίντεο του παιδιού σου, και οι σελίδες είναι συνήθως εμπιστευτικές. Αντιμετώπισέ τα κατάλληλα και τα δύο.

Στείλε το αρχείο μόνο εκεί που λέει το breakdown, στη μορφή και με το όνομα αρχείου που ζήτησαν. Μην το ανεβάσεις πουθενά. Μην το στείλεις στο group chat, ακόμα κι αν το group chat το ζητάει. Αν κάποια πλατφόρμα κάστινγκ θέλει ανέβασμα, είναι εντάξει να ελέγξεις ποιος μπορεί να το δει πριν πατήσεις το κουμπί.

Αν το πρότζεκτ είναι πραγματική δουλειά, με ημερομηνία γυρίσματος, θα υπάρχουν κανόνες για άδειες, ωράρια, εκπαίδευση και συνοδούς. Αυτοί ορίζονται από τη χώρα σου, καμιά φορά από την περιοχή σου, και διαφέρουν πολύ. Δεν θα τους συνοψίσω εδώ γιατί θα τους έλεγα λάθος για τη δική σου περίπτωση. Έλεγξε τους κανόνες της χώρας σου για ανήλικους ηθοποιούς πριν συμφωνήσεις σε οτιδήποτε, και ζήτα από την παραγωγή να σου εξηγήσει τι έχουν σε ισχύ.

Μετά το κομμάτι που κανείς δεν γράφει στο breakdown. Ρώτα το παιδί σου αν θέλει να το κάνει αυτό. Ρώτα μία φορά στην αρχή, και ρώτα ξανά τη μέρα, όταν είναι κουρασμένο και το κάδρο είναι στημένο και έχεις επενδύσει ένα απόγευμα. Ένα παιδί που λέει «μπορούμε να σταματήσουμε» έχει το δικαίωμα να σταματήσει. Η λήψη είναι δική του, και το ίδιο και το όχι.

Αν οι ατάκες είναι το πρόβλημα και όχι η κάμερα, το πώς να βοηθήσεις το παιδί σου να μάθει τις ατάκες χωρίς να τις μαθαίνεις εσύ είναι το κείμενο να διαβάσεις πρώτο, και όλη η προετοιμασία πριν την ακρόαση είναι στο προετοιμασία ακρόασης για παιδιά: λίστα ελέγχου για τον γονιό. Για εφήβους που διαλέγουν το δικό τους κείμενο, υπάρχουν δωρεάν στο μονόλογοι για εφήβους. Κι αν θέλεις την εκδοχή του εργαζόμενου ηθοποιού για όλο αυτό, ο πλήρης οδηγός για πρόβα μόνος σου είναι εκεί που το κρατάω.