Teleprompter για ηθοποιούς: πότε βοηθάει και πότε φαίνεται

Ένα teleprompter για ηθοποιούς είναι δίχτυ ασφαλείας, όχι σενάριο. Ένας παρουσιαστής ειδήσεων διαβάζει το teleprompter. Ένας ηθοποιός το χρησιμοποιεί για να σταματήσει να ανησυχεί για τη μία ατάκα που δεν μένει μέσα του, ώστε η υπόλοιπη σκηνή να αφορά τον άλλον. Αυτή είναι όλη η διαφορά, και τα περισσότερα προβλήματα με τα teleprompter στα selftape ξεκινούν από το να το ξεχνάς αυτό.

Χρησιμοποιώ ένα. Ξέρω επίσης ακριβώς πώς φαίνεται όταν ένας ηθοποιός διαβάζει, γιατί έχω δει τις δικές μου ταινίες και έχω ζαρώσει. Οπότε αυτό είναι το υπέρ και το κατά, από κάποιον που έχει κάνει και τα δύο.

Τι κάνει ένα teleprompter για έναν ηθοποιό (όχι για παρουσιαστή)

Το teleprompter ενός παρουσιαστή κυλάει με σταθερή ταχύτητα και ο παρουσιαστής ακολουθεί τον ρυθμό. Κάθε λέξη είναι πάνω στο γυαλί, η γραμμή ματιών είναι κατευθείαν μέσα στον φακό, και το διάβασμα είναι η δουλειά. Κανείς δεν πειράζεται που μοιάζει με διάβασμα, γιατί έτσι πρέπει να μοιάζει.

Η δουλειά ενός ηθοποιού είναι το αντίθετο. Οι λέξεις υποτίθεται πως έρχονται από κάπου, και τα μάτια υποτίθεται πως είναι πάνω στον άλλον, όχι πάνω σε κείμενο. Οπότε αυτό που μπορεί να κάνει ένα teleprompter για έναν ηθοποιό είναι πιο στενό και πιο χρήσιμο απ' ό,τι κάνει για έναν παρουσιαστή. Κρατά τις λέξεις κοντά, ώστε να μην τις κρατάς εσύ στο μπροστινό μέρος του μυαλού σου. Σε πιάνει στην ατάκα που πάντα σου ξεφεύγει. Σου επιτρέπει να τραβήξεις σελίδες που έφτασαν τα μεσάνυχτα χωρίς τρεις ώρες εξάσκηση πρώτα. Δεν παίζει τη σκηνή για σένα, και τη στιγμή που το αφήνεις να το κάνει, η ταινία το δείχνει.

Ο χρήσιμος τρόπος να το σκεφτείς: το teleprompter είναι εκεί για το δέκα τοις εκατό των ατάκων που δεν είσαι σίγουρος, και πρέπει να είναι αόρατο για το ενενήντα που ξέρεις.

Η γραμμή ματιών, και γιατί το κάστινγκ καταλαβαίνει

Οι κάστινγκ ντιρέκτορς βλέπουν εκατοντάδες ταινίες σε μία συνεδρία. Εντοπίζουν το διάβασμα σε ένα δευτερόλεπτο, και δεν φταίει το ίδιο το teleprompter. Φταίνε τα μάτια.

Τα μάτια που διαβάζουν κινούνται σε μικρά οριζόντια άλματα. Ακολουθούν από αριστερά προς τα δεξιά, γυρνούν πίσω απότομα, ακολουθούν ξανά. Ακόμα κι όταν το κείμενο είναι ακριβώς δίπλα στον φακό, οι κόρες κάνουν κάτι που τα μάτια που ακούνε δεν κάνουν ποτέ. Σε μια οθόνη κινητού είναι διακριτικό. Στην οθόνη ενός κάστινγκ ντιρέκτορ, με το πρόσωπό σου σε πλήρες πλάτος, είναι προφανές. Το άλλο σημάδι είναι το σταθερό βλέμμα. Ένας ηθοποιός που ακούει ανοιγοκλείνει τα μάτια, κοιτάζει αλλού, γυρίζει πίσω. Ένας ηθοποιός που διαβάζει κρατά το ίδιο σημείο με ένα ελαφρώς γυάλινο βλέμμα, γιατί το να κοιτάξεις αλλού σημαίνει ότι χάνεις το σημείο σου.

Οπότε το ερώτημα είναι αν καταλαβαίνουν ότι διαβάζεις, όχι αν καταλαβαίνουν ότι έχεις teleprompter. Ένα teleprompter τοποθετημένο σωστά, με λέξεις που ήδη ξέρεις ως επί το πλείστον, είναι αόρατο. Ένα teleprompter από το οποίο εξαρτάσαι για κάθε ατάκα είναι σημάδι, όσο κοντά στον φακό κι αν κάθεται.

Δύο πράγματα κρατούν τη γραμμή ματιών τίμια. Βάλε το teleprompter στην ίδια πλευρά του φακού με τη γραμμή ματιών του συνεργάτη σου, ώστε τα μάτια σου να είναι ήδη εκεί που πρέπει όταν ρίχνεις μια ματιά για μια λέξη. Και ξέρε τη σκηνή αρκετά καλά ώστε η ματιά να είναι ματιά, όχι διάβασμα. Το teleprompter είναι δίχτυ κάτω από ένα σχοινί ισορροπίας. Πρέπει ακόμα να μπορείς να περπατήσεις.

Teleprompter για ένα selftape

Το selftape είναι εκεί που ένα teleprompter κερδίζει τη θέση του, γιατί το selftape είναι εκεί που κάνεις πέντε δουλειές ταυτόχρονα και οι ατάκες είναι αυτή που μπορεί να χαθεί κάτω από πίεση.

Το blablabla είναι μια εφαρμογή teleprompter για ηθοποιούς: διαβάζει τον άλλο χαρακτήρα εκτός κάμερας ενώ εσύ ηχογραφείς, με ένα teleprompter για τις δικές σου ατάκες. Είναι ο καλύτερος συνεργάτης selftape όταν πρέπει να τραβήξεις απόψε και δεν έχει κανείς να διαβάσει μαζί σου.

Το κομμάτι που έχει σημασία για τη γραμμή ματιών είναι το πώς κινείται το κείμενο. Ένα teleprompter που κυλάει με σταθερή ταχύτητα σε αναγκάζει να κρατάς τον ρυθμό του, και τη στιγμή που παίρνεις μια ανάσα οι λέξεις έχουν περάσει. Αυτό είναι το teleprompter ενός παρουσιαστή, και παράγει μάτια παρουσιαστή. Στη λειτουργία Selftape του blablabla, το teleprompter ακολουθεί τη σκηνή αντ' αυτού. Ο συνεργάτης λέει την ατάκα του άλλου χαρακτήρα, η δική σου ατάκα εμφανίζεται, και μένει εκεί όσο χρειαστείς, γιατί η εφαρμογή περιμένει στο σήμα σου και δεν σου μιλάει ποτέ από πάνω. Μπορείς να καθίσεις μέσα στην παύση. Το κείμενο δεν φεύγει.

Το άλλο πράγμα που θα έλεγα για ένα teleprompter selftape: αποφάσισε πόσο από την ατάκα θέλεις να βλέπεις πριν πατήσεις εγγραφή. Το πλήρες κείμενο είναι για την πρώτη λήψη, όταν ακόμα βρίσκεις τη σκηνή. Μέχρι τη λήψη που στέλνεις, οι περισσότεροι ηθοποιοί τα πάνε καλύτερα με μια βοήθεια ή τα πρώτα γράμματα κάθε λέξης, αρκετά για να πιάσουν μια ξέχαση χωρίς να δίνουν στα μάτια κάτι να ακολουθήσουν. Το blablabla το έχει αυτό ως ρυθμιστή, πλήρες, βοήθεια, πρώτα γράμματα ή κλειστό, και μπορεί να αλλάξει ανάμεσα στις λήψεις χωρίς να μηδενίσει τίποτα. Το υπόλοιπο στήσιμο της ηχογράφησης, φωτισμός, ήχος, πού πάει το κινητό, βρίσκεται στο στήσιμο selftape χωρίς κόστος, και η πλευρά του συνεργάτη βρίσκεται στο πώς να κάνεις selftape χωρίς συνεργάτη.

Teleprompter για να μάθεις ατάκες εναντίον να τις ερμηνεύσεις

Αυτές είναι δύο διαφορετικές χρήσεις, και το να τις μπερδεύεις είναι πώς οι ηθοποιοί καταλήγουν να διαβάζουν μπροστά στην κάμερα.

Για να μάθεις ατάκες, το teleprompter είναι μια σελίδα που δεν χρειάζεται να κρατάς. Τρέχεις τη σκηνή με το πλήρες κείμενο ανοιχτό, οι άλλοι ρόλοι μιλούν πίσω σε σένα, και αφήνεις τις λέξεις να μπουν μέσα σου με επανάληψη αντί για στείρα εξάσκηση. Μετά κατεβάζεις το κείμενο κατά μία βαθμίδα και το τρέχεις ξανά. Μετά ξανά με μόνο τα πρώτα γράμματα. Μετά με τίποτα. Αυτό είναι εργαλείο μάθησης, και δουλεύει, γιατί κάθε βήμα αφαιρεί λίγη στήριξη και η μνήμη σου γεμίζει το κενό. Η τεχνική είναι η ίδια που κάνουν πάντα οι ηθοποιοί με το χέρι πάνω στη σελίδα, μόνο που τώρα ο άλλος χαρακτήρας συνεχίζει να μιλά ενώ το κάνεις.

Για να ερμηνεύσεις, το teleprompter πρέπει να έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Αν είσαι ακόμα στο πλήρες κείμενο όταν ηχογραφείς τη λήψη που στέλνεις, δεν έχεις τελειώσει τη μάθηση, και το κάστινγκ θα δει τη μάθηση αντί για τη σκηνή. Το ειλικρινές τεστ: αν αφαιρούσες το teleprompter αυτή τη στιγμή, θα κατέρρεε η σκηνή; Αν ναι, είσαι ακόμα στην πρώτη χρήση. Συνέχισε να την τρέχεις. Στείλε την ταινία όταν η απάντηση είναι όχι και το teleprompter είναι εκεί μόνο για τη μία ατάκα που ακόμα αμφιβάλλεις.

Το λάθος που βλέπω πιο συχνά είναι ηθοποιοί που κάνουν όλη τη μάθησή τους με το teleprompter στο πλήρες κείμενο και μετά προσπαθούν να ερμηνεύσουν με τον ίδιο τρόπο, ελπίζοντας ότι ο φακός είναι αρκετά κοντά. Δεν είναι ποτέ αρκετά κοντά. Το διάβασμα είναι διάβασμα.

Ρυθμίσεις που έχουν σημασία

Πρώτα η θέση. Το κείμενο πρέπει να κάθεται όσο πιο κοντά στον φακό επιτρέπει η οθόνη, στην πλευρά όπου θα ήταν ο συνεργάτης σου αν ήταν στο δωμάτιο. Αν η φωνή του συνεργάτη σου έρχεται από το κινητό, αυτή είναι ήδη η σωστή πλευρά. Αν χρησιμοποιείς μια δεύτερη συσκευή ως teleprompter, βάλ' την να ακουμπάει το κινητό, όχι πάνω στο τραπέζι από κάτω. Μάτια που πέφτουν σε ένα τραπέζι φαίνονται σαν μάτια που έπεσαν σε ένα τραπέζι.

Μετά το μέγεθος του κειμένου. Αρκετά μεγάλο ώστε να το πιάνεις με μια ματιά, αρκετά μικρό ώστε να χωράει ολόκληρη η ατάκα χωρίς κύλιση. Αν βρίσκεσαι να σκύβεις μπροστά, το μέγεθος είναι λάθος, όχι τα μάτια σου.

Το πώς προχωράει το κείμενο είναι η ρύθμιση που έχει τη μεγαλύτερη σημασία, και είναι συνήθως αυτή που δεν μπορείς να αλλάξεις. Ένα teleprompter με χρονόμετρο ορίζει τον ρυθμό σου. Ένα teleprompter που ακολουθεί τη σκηνή αφήνει εσένα να τον ορίσεις. Αν έχεις την επιλογή, διάλεξε αυτό που περιμένει.

Το πόσο από την ατάκα φαίνεται είναι η τελευταία. Ξεκίνα με το πλήρες κείμενο, τελείωσε με όσο λιγότερο αντέχεις. Η λήψη που στέλνεις πρέπει να είναι αυτή όπου το teleprompter έκανε τα λιγότερα.

Μετά υπάρχουν όλα όσα αφορούν την κάμερα, κλείδωμα εστίασης, έκθεση, να μην αφήνεις το κινητό να αλλάζει φακούς στη μέση μιας λήψης, τα οποία κάλυψα στα χειριστήρια κάμερας iPhone για selftape. Κι αν οι ατάκες δεν μπαίνουν καθόλου, το teleprompter δεν είναι η απάντηση. Η απάντηση βρίσκεται στον πλήρη οδηγό για να προβάρεις μόνος σου, που αφορά το να κάνεις τη μάθηση ώστε το δίχτυ να μη χρειαστεί ποτέ να σε πιάσει.