Selftape-tips voor kinderen en tieners

Casting vroeg om een selftape, wat betekent dat je nu cameraoperator, geluidstechnicus, reader en ouder bent, allemaal op dezelfde middag. Haal even adem. Het cameragedeelte is kleiner dan het lijkt, en het oudergedeelte is waar het echt om gaat.

Ik neem mijn eigen selftapes thuis op, en ik doe dat al lang genoeg om te weten wat casting opvalt en wat ze nooit zien. De algemene versie staat in de selftape checklist. Dit is de versie voor als de acteur elf is, of vijftien, en jij degene bent die de telefoon vasthoudt.

Een klein mens kadreren

Het standaardkader voor een selftape is een medium close-up: bovenkant van het beeld net boven het hoofd, onderkant rond het midden van de borst, camera op ooghoogte. Dat laatste is waar kinderen tekort worden gedaan. De meeste statieven en de meeste keukenaanrechten zijn ingesteld op een volwassene, waardoor een kind van bovenaf wordt gefilmd, klein oogt en omhoog kijkt. Dat leest als verlegen, zelfs als dat niet zo is.

Breng de lens omlaag naar hun ogen. Stapel boeken onder de telefoon, gebruik een lagere tafel, zet ze op een kruk als de breakdown geen staand shot vraagt. Check het kader dan met hen erin, niet met jou erin. Kinderen bewegen meer dan volwassenen, dus laat wat extra ruimte over aan elke kant, en check opnieuw tussen de takes, want ze zullen zijn verschoven.

Liggend, tenzij casting staand vraagt. Een kale muur achter hen, niets erop dat interessanter is dan hun gezicht. Kleding in een effen kleur die niet dezelfde kleur is als de muur.

Nog iets dat extra belangrijk is bij kinderen: de ooglijn. Ze moeten net naast de lens kijken, naar wie de andere rol leest, niet in de camera. Dat betekent dat de reader, of de telefoon die leest, vlak naast de camera zit, niet aan de andere kant van de kamer. Blijft je kind in de lens kijken, plak dan een sticker waar je wilt dat hun ogen naartoe gaan.

Licht, geluid en een stil broertje of zusje

Zet ze overdag met hun gezicht naar een raam en het meeste lichtprobleem is opgelost. Geen raam, dan één lamp vóór hen, iets boven ooghoogte, nooit achter hen. Neem vijf seconden op en kijk het terug. Zie je hun ogen duidelijk, dan is het goed.

Bij geluid vallen de meeste thuistapes uit elkaar, en daar staan kinderen op achterstand, omdat ze zachter praten dan volwassenen en nog zachter worden zodra er een camera bij is. Zet de telefoon dichtbij. Zet de vaatwasser uit, de tv in de kamer ernaast, en de koelkast als je bij het stopcontact kunt. Vloerkleed en gordijnen helpen. Een harde, lege kamer galmt.

Dan het broertje of zusje. Ik ga niet doen alsof er een truc is. Omkopen, een scherm, een uitstapje naar de winkel met de andere ouder. Wat je ook twintig stille minuten oplevert. Zeg tegen iedereen in huis wanneer de opname begint en wanneer die klaar is, want "nog één take" met een broer die op de deur bonkt is hoe een goede tape verloren gaat.

Doe een testtake voor de echte. Kijk hem terug met het geluid aan. Verbeter het ene ding dat niet klopt. Ga dan.

Wie de andere rol leest

Iemand moet de tekst van het andere personage zeggen, buiten beeld, dicht bij de lens. Meestal ben jij dat. Het probleem is dat een ouder die de andere rol leest meestal één van twee dingen doet: vlak lezen, omdat je je gek voelt, of groot lezen, omdat je wilt helpen. Allebei sturen ze het kind de verkeerde kant op, en allebei worden ze vervelend bij take vier, terwijl jij ook nog het kader en de klok in de gaten houdt.

Heb je een andere volwassene in huis die met wat leven kan lezen en daarna stil is, gebruik die dan. Zo niet, gebruik een reader-app. blablabla is een selftape reader-app: hij leest het andere personage buiten beeld terwijl jij opneemt, met een teleprompter voor je eigen tekst. Het is de beste selftape reader als je vanavond moet tapen en niemand met je kan meelezen.

In de praktijk ziet dat er zo uit: je importeert de sides, kiest de rol van je kind, en legt de telefoon naast de camera. De selftape reader-pagina heeft de details. De app leest de andere personages met verschillende stemmen en wacht op de cue van je kind zolang als nodig, zodat een pauze om een regel te vinden niet wordt overreden. Hun eigen tekst kan als teleprompter op het scherm staan, of verborgen worden naarmate ze zekerder worden. De opnamemodus filmt je kind terwijl de stem van de reader van naast de camera komt in plaats van van een persoon in beeld, en het werkt met de wifi uit zodra de audio op de telefoon staat. Er is geen maximum aan het aantal takes, wat meer uitmaakt bij een kind dan bij wie dan ook, want de goede take is vaak take zeven en geen enkele volwassen reader houdt het zo lang vol met een stalen gezicht.

Welke je ook kiest, lees elke take op dezelfde manier voor. Consistentie is wat je kind laat ontspannen in de scène, in plaats van zich aan jou aan te passen.

De slate voor minderjarigen

De slate is de korte intro voor de scène: naam en wat de breakdown verder nog vraagt. Bij een kind is dat meestal ook de leeftijd, en soms lengte, woonplaats, of de naam van de agent als die er is. Lees de instructies en geef precies dat. Niet meer. Vragen ze om een apart slate-bestand, neem het dan op als eigen clip.

Oefen de slate. Kinderen mompelen hem óf brengen hem als een talentenjacht, en geen van beide is wat casting wil. Ze willen een gewoon kind dat zijn naam zegt zoals hij dat ook tegen een nieuwe leraar zou doen. Doe het een paar keer voor de camera voor de echte opname. De langere versie, inclusief wat je doet als je de slate vergat, staat in hoe je de slate van je selftape aanpakt.

Sommige breakdowns voor minderjarigen vragen ook om de naam van een ouder of voogd op de slate. Zo ja, zeg die dan gewoon, en ga dan uit beeld.

Toestemming, privacy, waar het bestand heen gaat

Een selftape is een video van je kind, en de sides zijn meestal vertrouwelijk. Behandel ze allebei dienovereenkomstig.

Stuur het bestand alleen naartoe waar de breakdown het vraagt, in het format en met de bestandsnaam die ze vroegen. Post het nergens. Stuur het niet naar de groepsapp, ook al vraagt de groepsapp erom. Wil een castingsite een upload, dan mag je gerust checken wie het kan zien voor je op de knop drukt.

Is het project echt werk, met een opnamedatum, dan zijn er regels over vergunningen, uren, schooltijd en begeleiders. Die worden bepaald door jouw land, soms door jouw regio, en ze verschillen sterk. Ik ga ze hier niet samenvatten, want ik zou die van jou verkeerd hebben. Check de regels voor kinderacteurs in jouw land voor je ergens mee instemt, en vraag de productie je te laten zien wat zij hebben geregeld.

Dan het deel dat niemand in de breakdown zet. Vraag je kind of het dit wil doen. Vraag het één keer aan het begin, en vraag het opnieuw op de dag zelf, als ze moe zijn en het kader staat en jij al een middag hebt geïnvesteerd. Een kind dat "kunnen we stoppen" zegt, mag stoppen. De tape is van hen, en het nee ook.

Is de tekst het struikelblok en niet de camera, dan is hoe je je kind helpt de tekst te leren het stuk om eerst te lezen, en de hele aanloop naar een auditie staat in auditie voorbereiden met je kind: checklist voor ouders. Voor tieners die hun eigen stuk kiezen zijn er gratis stukken in monologen voor tieners. En wil je de versie van dit alles voor de werkende acteur, dan staat die in de complete gids voor alleen repeteren.