Auditie voorbereiden met je kind: checklist voor ouders

Je kind heeft een auditie. Misschien een schoolvoorstelling, misschien een commercial, misschien een echte casting voor een film. Jij bent nog nooit op een set geweest, en de mail van casting lijkt geschreven voor iemand die dat wel is. Dit is de checklist die ik je zou geven als we samen in de wachtkamer zaten.

Ik ben werkend acteur in Denemarken. Ik heb in veel van die wachtkamers gezeten en veel ouders zien proberen te helpen zonder te weten hoe dat helpen eruitziet. Meestal is het simpeler dan het lijkt. Jouw taak is niet om te coachen. Jouw taak is om de week rustig te houden, het materiaal klaar te hebben, en de dag saai te maken op de best mogelijke manier.

Wat de castingmail eigenlijk vraagt

Lees hem twee keer voor je iets doet. Lees hem daarna nog een keer met een pen erbij.

Castingmails proppen veel in een paar regels, en elke regel is een instructie. Ergens daarin vind je:

• De sides. Dat is de vakterm voor de pagina's die je kind moet voorbereiden. Meestal een scène of twee, soms een monoloog, soms gewoon een alinea "vertel iets over jezelf".
• De rol. Welk personage ze spelen. Is dat niet duidelijk, vraag het dan. Niemand vindt die vraag gek.
• Het format. Fysiek, of een selftape die je thuis opneemt. Bij een tape staan er instructies over kadrering, bestandsnamen en waar je hem naartoe stuurt. Volg ze precies, ook de rare.
• De slate. Een korte intro voor de camera, naam en meestal leeftijd voor een kind, soms lengte of woonplaats. Geef precies wat ze vragen. Niet meer.
• De deadline. Schrijf hem op de koelkast.
• Eventuele kledingnotitie. "Neutrale kleuren, geen logo's" komt vaak voor. Het is geen kostuumverzoek.

Noemt de mail werkvergunningen, begeleiders of uren, dan zie je daar de regels voor kinderacteurs in jouw land in terug. Elk land regelt dit anders. Check wat er geldt waar jij woont vóór de dag zelf, niet op de dag zelf.

Is iets in de mail onduidelijk, reageer dan en vraag het. Casting beantwoordt liever een beleefde vraag dan dat ze een tape krijgen die de plank misslaat.

De week ervoor

Dit is de week waarin de tekst wordt geleerd en de scène wordt begrepen. Dat zijn twee verschillende klussen, en de tweede is belangrijker.

Lees eerst samen de hele scène, niet alleen de tekst van je kind. Wie zijn deze mensen? Wat wil het personage? Wat is er net voor de scène gebeurd? Een kind van tien kan die vragen beantwoorden als je ze gewoon stelt. Zodra dat lukt, is de tekst geen lijstje meer, maar iets wat een mens echt zou zeggen.

Dan de tekst zelf. Maak er alsjeblieft geen huiswerk van. Korte sessies, een paar keer per dag, werken beter dan één lange avond aan de keukentafel. Ik schreef er een apart stuk over: hoe je je kind helpt de tekst te leren zonder het voor hem te doen, en de korte versie is: lees de andere rol voor, laat je kind het script vasthouden zolang het wil, en stop zolang het nog leuk is.

Als je het beu wordt om de andere rol voor te lezen, en dat gebeurt, kan een app het overnemen. blablabla leest elke andere rol met een eigen stem en wacht op de cue van je kind zolang als nodig, zodat het de scène tien keer kan draaien terwijl jij kookt. Is de auditie een monoloog, dan zijn de gratis stukken op /practice/monologues goede oefening, ook als het echte stuk iets anders is, en de volledige scènes op /practice staan er om dezelfde reden. De stukken voor tieners heb ik verzameld in monologen voor tieners.

Ergens halverwege de week, draai de scène één keer zonder het script in hun handen. Niet om te testen. Gewoon om te zien waar de zwakke plekken zitten, zodat de laatste dagen naar de juiste regels gaan.

De avond ervoor

Leg alles klaar. Kleren, de geprinte sides, water, een snack, het adres of de link, eventuele formulieren die casting vroeg. Laad de telefoon op als het een tape is.

Is het een selftape, neem hem dan vanavond op, of eerder, niet op de ochtend van de deadline. Kinderen raken sneller door hun geduld heen dan volwassenen, en een tape die onder druk is opgenomen ziet er ook zo uit. De setup zelf staat in selftape-tips voor kinderen en tieners: een klein mens kadreren, licht, geluid, wie de andere rol leest, en wat je doet met het broertje of zusje in de kamer ernaast.

Loop de tekst één keer luchtig door, en laat het daarbij. Eén keer. Niet vijf. Het werk is gedaan, en de laatste avond is voor slaap. Een oververmoeid kind kan niet luisteren in de scène, en luisteren is grotendeels waar casting naar kijkt.

Zeg wat je echt bedoelt: ik ben trots dat je dit doet, en het is prima hoe het ook uitpakt. Praat daarna ergens anders over.

Op de dag zelf

Kom op tijd genoeg zodat niemand hoeft te haasten, maar niet zo vroeg dat je kind een uur stilletjes op een gang zit. Neem de sides mee, ook als je kind ze al uit het hoofd kent. De pagina's vasthouden mag, en het werkt kalmerend.

In de wachtkamer is jouw taak om meubilair te zijn. Warm, aanwezig meubilair. Loop de tekst niet nog een keer door. Geef geen aanwijzingen. Vergelijk je kind niet met het kind aan de overkant, niet hardop en niet met je gezicht. Wil je kind kletsen, praat dan over de hond.

Als ze naar binnen gaan, gaan ze alleen naar binnen, tenzij casting iets anders zegt. Dat is normaal. Het kan voelen als een lange vijf minuten. Meestal zijn het gewoon vijf minuten.

Is het in plaats daarvan een selftape-dag, dan geldt dezelfde regel in je woonkamer. Zet de ruimte klaar, druk op opnemen, lees de andere rol of laat de app het doen, en laat de take dan de take zijn. Twee of drie pogingen is genoeg. Vraagt casting om twee takes met verschillende keuzes, stuur dan precies twee.

Erna

Wat er ook in de kamer is gebeurd, het eerste wat je zegt als je kind naar buiten komt is niet "hoe ging het". Vraag of ze een boterham willen.

Ze vertellen erover als ze eraan toe zijn, en meestal is het niet wat je verwachtte. Een geweldige auditie kan van binnenuit vreselijk voelen. Een hapering op een regel kan aanvoelen als het einde van de wereld en voor de kijkers helemaal niets betekenen. Jouw reactie leert ze hoe ze hiermee omgaan, dus houd het licht en houd het vriendelijk.

Dan wachten. Casting zegt zelden nee. Ze worden gewoon stil. Er kunnen weken voorbijgaan. Komt er een callback, herhaal dan de checklist met de nieuwe pagina's. Komt er niets, dan is dat ook een normale uitkomst, voor kinderen en voor mij. De meeste audities leiden niet tot een rol. De audities die dat wel doen zijn vaak niet degene waar we ons het beste bij voelden.

Praat er één keer nuchter over. Wat vond je leuk? Wat zou je anders doen? Ga dan verder met het volgende, of dat nu de volgende auditie is of voetbal op zaterdag. De kinderen die blijven acteren zijn degenen voor wie een auditie iets is wat ze doen, geen oordeel over wie ze zijn.

Wil je de vakinhoudelijke kant snappen van wat er van je kind wordt gevraagd, dan is de complete gids voor alleen repeteren geschreven voor acteurs, maar de methode is op elke leeftijd hetzelfde. Lees hem één keer, en je weet wat de rustige ouders in die wachtkamer al weten.