Persediaan uji bakat untuk kanak-kanak: senarai semak untuk ibu bapa

Anak awak ada uji bakat. Mungkin drama sekolah, mungkin iklan, mungkin casting sebenar untuk filem. Awak tak pernah pun berada di lokasi penggambaran, dan e-mel daripada casting itu macam ditulis untuk orang yang dah biasa. Ini senarai semak yang saya akan bagi kalau kita duduk sama-sama di bilik menunggu.

Saya seorang pelakon aktif di Denmark. Saya dah banyak kali duduk di bilik-bilik menunggu macam itu, dan saya dah tengok ramai ibu bapa cuba tolong tanpa tahu macam mana rupa tolong yang betul. Kebanyakannya lebih mudah daripada yang disangka. Kerja awak bukan jadi jurulatih. Kerja awak ialah buatkan minggu itu tenang, bahan dah sedia, dan hari itu membosankan dengan cara yang paling baik.

Apa sebenarnya yang diminta dalam e-mel casting

Baca dua kali sebelum buat apa-apa. Lepas itu baca sekali lagi sambil pegang pen.

E-mel casting padatkan banyak perkara dalam beberapa baris sahaja, dan setiap baris itu satu arahan. Di dalamnya, awak akan jumpa:

• Skrip (sides). Itu istilah industri untuk muka surat yang anak awak perlu sediakan. Biasanya satu atau dua adegan, kadang-kadang satu monolog, kadang-kadang cuma satu perenggan "ceritakan tentang diri awak".
• Watak. Watak mana yang jadi milik mereka. Kalau tak jelas, tanya sahaja. Tiada siapa kisah soalan macam itu.
• Format. Secara bersemuka, atau selftape yang dirakam di rumah. Kalau ia rakaman, akan ada arahan tentang framing, nama fail dan ke mana nak hantar. Ikut semuanya dengan tepat, walaupun ada arahan yang pelik.
• Slate. Pengenalan ringkas depan kamera, nama dan biasanya umur untuk kanak-kanak, kadang-kadang tinggi atau tempat tinggal. Apa yang mereka minta, itulah yang awak beri. Tak lebih.
• Tarikh akhir. Tulis atas peti sejuk.
• Nota pakaian jika ada. "Warna neutral, tiada logo" biasa disebut. Ia bukan permintaan kostum.

Kalau e-mel sebut tentang permit kerja, pengiring (chaperone), atau had waktu kerja, itu tandanya peraturan negara awak untuk pelakon kanak-kanak sedang berlaku. Setiap negara uruskan perkara ini secara berbeza. Semak apa yang terpakai di tempat awak sebelum hari itu, bukan pada hari itu sendiri.

Kalau ada apa-apa dalam e-mel yang tak jelas, balas dan tanya. Pihak casting lebih suka jawab soalan yang sopan berbanding terima rakaman yang tersasar daripada apa yang diminta.

Seminggu sebelum

Inilah minggu di mana dialog dihafal dan adegan difahami. Dua kerja yang berbeza, dan yang kedua lebih penting.

Mula dengan baca seluruh adegan bersama, bukan sekadar dialog anak awak sahaja. Siapa orang-orang ini? Apa yang watak itu mahukan? Apa yang berlaku sejurus sebelum adegan bermula? Kanak-kanak sepuluh tahun boleh jawab soalan-soalan itu kalau awak tanya secara jelas. Bila mereka dah boleh jawab, dialog itu berhenti jadi sekadar senarai dan mula jadi sesuatu yang seorang manusia akan cakap.

Kemudian dialog pula. Tolong jangan jadikan ini kerja rumah. Sesi pendek, beberapa kali sehari, lebih baik daripada satu petang panjang di meja dapur. Saya tulis artikel berasingan tentang cara bantu anak awak hafal skrip tanpa buat untuk mereka, dan versi ringkasnya: baca watak lain untuk mereka, biarkan mereka pegang skrip selama mana mereka mahu, dan berhenti selagi ia masih seronok.

Bila awak dah penat baca watak lain, dan memang akan penat, aplikasi boleh ambil alih. blablabla membaca setiap watak lain dengan suara berbeza dan menunggu pada cue anak awak selama mana yang mereka perlukan, jadi mereka boleh ulang adegan sepuluh kali sementara awak masak makan malam. Kalau uji bakat itu monolog, adegan percuma di /practice/monologues bagus untuk latihan walaupun bahan sebenar berbeza, dan adegan penuh di /practice pun ada untuk sebab yang sama. Saya himpunkan yang untuk remaja dalam monolog untuk remaja.

Suatu ketika di tengah minggu, ulang adegan sekali tanpa skrip di tangan mereka. Bukan untuk uji mereka. Sekadar nak tengok bahagian mana yang masih lemah, supaya beberapa hari terakhir boleh fokus pada dialog yang betul.

Malam sebelum

Susun semua benda. Pakaian, skrip yang dicetak, air, snek, alamat atau pautan, borang apa-apa yang diminta casting. Cas telefon kalau ia rakaman.

Kalau ia selftape, rakam malam ini atau lebih awal, bukan pagi tarikh akhir. Kanak-kanak kehabisan kesabaran lebih cepat daripada orang dewasa, dan rakaman yang dibuat dalam tekanan nampak begitu. Persediaannya sendiri ada dalam tips selftape untuk kanak-kanak dan remaja: framing untuk badan kecil, cahaya, bunyi, siapa baca watak lain, dan apa nak buat pasal adik-beradik di bilik sebelah.

Ulang dialog sekali sahaja, secara ringan, lepas itu tinggalkan. Satu kali. Bukan lima kali. Kerja dah siap, dan petang terakhir itu untuk tidur. Kanak-kanak yang terlalu penat tak boleh dengar dalam adegan, dan mendengar itulah kebanyakan yang pihak casting sedang perhatikan.

Cakap perkara yang awak betul-betul maksudkan: saya bangga awak sanggup buat ini, dan tak kira macam mana pun hasilnya, tak apa. Lepas itu, cakap pasal benda lain pula.

Pada hari itu

Sampai awal secukupnya supaya tiada siapa tergesa-gesa, tapi jangan terlalu awal sampai anak awak duduk di koridor sejam lamanya sambil jadi senyap. Bawa skrip walaupun mereka dah "off book". Memegang muka surat itu dibenarkan, dan ia menenangkan.

Di bilik menunggu, kerja awak ialah jadi perabot. Perabot yang hangat dan hadir sepenuhnya. Jangan ulang dialog sekali lagi. Jangan bagi nota. Jangan bandingkan anak awak dengan kanak-kanak lain di seberang bilik, sama ada dengan suara atau dengan riak muka. Kalau mereka nak berbual, berbual pasal anjing sahaja.

Bila mereka masuk, mereka masuk sendirian melainkan casting kata lain. Itu perkara biasa. Ia mungkin terasa seperti lima minit yang panjang. Biasanya memang lima minit sahaja.

Kalau hari itu hari selftape pula, peraturan yang sama terpakai di ruang tamu awak. Sediakan bilik, tekan rakam, baca watak lain atau biarkan aplikasi yang buat, kemudian biarkan cubaan itu jadi cubaan yang dihantar. Dua atau tiga cubaan sudah memadai. Kalau casting minta dua take dengan pilihan berbeza, hantar tepat dua sahaja.

Selepas itu

Apa sahaja yang berlaku di dalam bilik, perkara pertama yang awak cakap bila mereka keluar bukanlah "macam mana tadi". Tanya sama ada mereka nak sandwic.

Mereka akan cerita bila mereka dah bersedia, dan apa yang mereka cerita biasanya bukan apa yang awak jangka. Bilik yang hebat boleh terasa teruk dari dalam. Tersasul satu dialog boleh terasa macam hujung dunia tapi tak bermakna apa-apa pada orang yang menonton. Reaksi awak mengajar mereka macam mana nak hadapi perkara ini, jadi kekalkan ia ringan dan penuh kasih.

Lepas itu, tunggu. Casting jarang cakap tidak secara terus. Mereka cuma jadi senyap. Berminggu-minggu boleh berlalu. Kalau callback datang, ulang senarai semak ini dengan muka surat baharu. Kalau tiada apa-apa datang, itu pun hasil yang biasa, untuk kanak-kanak dan untuk saya juga. Kebanyakan uji bakat tak dapat kerja. Yang dapat pun selalunya bukan yang kita rasa paling yakin.

Bualkan sekali sahaja, secara jujur. Apa yang mereka suka? Apa yang mereka nak buat lain kali? Lepas itu teruskan ke perkara seterusnya, sama ada uji bakat seterusnya atau bola sepak hari Sabtu. Kanak-kanak yang terus berlakon ialah mereka yang anggap uji bakat sebagai sesuatu yang mereka buat, bukan penghakiman tentang siapa diri mereka.

Kalau awak nak faham sisi kraf daripada apa yang diminta daripada anak awak, panduan lengkap untuk berlatih sendirian ditulis untuk pelakon, tapi kaedahnya sama pada apa jua umur. Baca sekali, dan awak akan tahu apa yang ibu bapa yang tenang di bilik menunggu itu sudah tahu.