Przygotowanie do castingu dla dzieci: checklista dla rodzica

Twoje dziecko ma casting. Może szkolną sztukę, może reklamę, może prawdziwy casting do filmu. Nigdy nie byłeś na planie, a e-mail od castingu czyta się tak, jakby był pisany dla kogoś, kto był. To lista, którą wręczyłbym ci, gdybyśmy siedzieli razem w poczekalni.

Jestem pracującym aktorem w Danii. Siedziałem w wielu takich poczekalniach i widziałem wielu rodziców, którzy próbowali pomóc, nie wiedząc, jak ta pomoc powinna wyglądać. Większość z tego jest prostsza, niż się wydaje. Twoim zadaniem nie jest reżyserowanie. Twoim zadaniem jest sprawić, żeby tydzień był spokojny, materiał gotowy, a sam dzień nudny w najlepszym możliwym sensie.

Czego naprawdę chce e-mail od castingu

Przeczytaj go dwa razy, zanim cokolwiek zrobisz. Potem przeczytaj jeszcze raz, z długopisem w ręku.

E-maile od castingu pakują dużo w kilka linijek, a każda linijka to instrukcja. Gdzieś w środku znajdziesz:

• Strony. Tak w branży nazywa się fragment tekstu, który dziecko ma przygotować. Zwykle scena albo dwie, czasem monolog, czasem tylko akapit typu „opowiedz nam o sobie”.
• Rolę. Którą postać gra. Jeśli to nieoczywiste, zapytaj. Nikomu nie przeszkadza takie pytanie.
• Format. Na żywo, czy selftape nagrany w domu. Jeśli to taśma, będą instrukcje o kadrze, nazwach plików i miejscu wysyłki. Trzymaj się ich dokładnie, nawet tych dziwnych.
• Slate. Krótkie wejście przed kamerą, imię i zwykle wiek dziecka, czasem wzrost albo miejsce zamieszkania. Dajesz dokładnie to, o co proszą. Nic więcej.
• Termin. Zapisz go na lodówce.
• Uwagi o stroju. „Neutralne kolory, bez logo” to standard. To nie jest prośba o kostium.

Jeśli e-mail wspomina o pozwoleniach na pracę, opiekunach albo liczbie godzin, to znak, że wchodzą przepisy twojego kraju o dzieciach na planie. Każdy kraj reguluje to inaczej. Sprawdź, co obowiązuje tam, gdzie mieszkasz, zanim nadejdzie dzień, nie w dniu castingu.

Jeśli coś w e-mailu jest niejasne, odpisz i zapytaj. Casting woli odpowiedzieć na grzeczne pytanie, niż dostać taśmę, która minęła się z tym, o co chodziło.

Tydzień przed

To tydzień, w którym kwestie zostają nauczone, a scena zrozumiana. To dwie różne roboty, i ta druga ma większe znaczenie.

Zacznij od przeczytania całej sceny razem, nie tylko kwestii dziecka. Kim są ci ludzie? Czego chce postać? Co wydarzyło się chwilę przed rozpoczęciem sceny? Dziesięciolatek potrafi odpowiedzieć na te pytania, jeśli zapytasz go wprost. Gdy już potrafi, kwestie przestają być listą i zaczynają być czymś, co powiedziałby żywy człowiek.

Potem kwestie. Proszę, nie zamieniaj tego w pracę domową. Krótkie sesje, kilka razy dziennie, biją jeden długi wieczór przy kuchennym stole. Napisałem osobny tekst o tym, jak pomóc dziecku nauczyć się tekstu, nie robiąc tego za nie, a krótka wersja brzmi: czytaj za nie drugą rolę, pozwól mu trzymać scenariusz tak długo, jak chce, i przestań, póki to jeszcze zabawa.

Kiedy zmęczy cię czytanie drugiej postaci, a zmęczy, może cię wyręczyć aplikacja. blablabla czyta każdą inną rolę innym głosem i czeka na sygnał dziecka tyle, ile potrzebuje, więc może przerobić scenę dziesięć razy, podczas gdy ty robisz kolację. Jeśli casting to monolog, darmowe teksty na /practice/monologues są dobrym ćwiczeniem, nawet gdy prawdziwy tekst jest inny, a pełne sceny na /practice służą temu samemu. Te dla nastolatków zebrałem w monologach dla nastolatków.

Gdzieś w połowie tygodnia przerób scenę raz bez scenariusza w rękach dziecka. Nie po to, żeby je sprawdzić. Po to, żeby zobaczyć, gdzie są słabe miejsca, żeby ostatnie dni poszły na właściwe kwestie.

Wieczór przed

Rozłóż wszystko wcześniej. Ubranie, wydrukowane strony, wodę, przekąskę, adres albo link, wszelkie formularze, o które prosił casting. Naładuj telefon, jeśli to taśma.

Jeśli to selftape, nagraj go dziś wieczorem albo wcześniej, nie rano w dniu terminu. Dzieciom szybciej niż dorosłym kończy się cierpliwość, a taśma nagrana pod presją tak właśnie wygląda. Sam setup opisuję w wskazówkach do selftape'u dla dzieci i nastolatków: kadrowanie małej osoby, światło, dźwięk, kto czyta drugą rolę i co zrobić z rodzeństwem za ścianą.

Przejdź przez kwestie raz, lekko, i zostaw to. Jedno przejście. Nie pięć. Praca jest zrobiona, a ostatni wieczór jest na sen. Przemęczone dziecko nie potrafi słuchać w scenie, a słuchanie to prawie wszystko, na co patrzy casting.

Powiedz to, co naprawdę myślisz: jestem dumny, że to robisz, i będzie dobrze, jakkolwiek to pójdzie. Potem rozmawiajcie o czymś innym.

W dniu castingu

Przyjedźcie na tyle wcześnie, żeby nikt się nie spieszył, ale nie tak wcześnie, żeby dziecko siedziało godzinę na korytarzu, milknąc coraz bardziej. Weź strony, nawet jeśli dziecko jest już bez tekstu. Trzymanie kartek jest dozwolone i działa uspokajająco.

W poczekalni twoim zadaniem jest być meblem. Ciepłym, obecnym meblem. Nie przerabiaj kwestii jeszcze raz. Nie dawaj uwag. Nie porównuj swojego dziecka z dzieckiem po drugiej stronie pokoju, ani na głos, ani miną. Jeśli chce pogadać, gadajcie o psie.

Kiedy wchodzi do środka, wchodzi samo, chyba że casting powie inaczej. To normalne. Może się wydawać długimi pięcioma minutami. Zwykle to naprawdę pięć minut.

Jeśli zamiast tego jest dzień selftape'u, ta sama zasada obowiązuje w twoim salonie. Ustaw pokój, wciśnij nagrywanie, przeczytaj drugą rolę albo pozwól zrobić to aplikacji, a potem zostaw ujęcie takim, jakie wyszło. Dwie, trzy próby w zupełności wystarczą. Jeśli casting prosił o dwa ujęcia z różnymi wyborami, wyślij dokładnie dwa.

Po wszystkim

Cokolwiek wydarzyło się w środku, pierwszą rzeczą, którą powiesz, gdy dziecko wyjdzie, nie jest „jak poszło”. Zapytaj, czy chce kanapkę.

Opowie ci, kiedy będzie gotowe, a to, co usłyszysz, zwykle nie będzie tym, czego się spodziewałeś. Świetny casting od środka może wydawać się koszmarem. Potknięcie na kwestii może wydawać się końcem świata, a dla patrzących ludzi nie znaczyć nic. Twoja reakcja uczy dziecko, jak to nosić, więc trzymaj ją lekko i życzliwie.

Potem czekaj. Casting rzadko mówi nie. Po prostu milknie. Mogą minąć tygodnie. Jeśli przyjdzie callback, powtórz tę listę z nowymi stronami. Jeśli nic nie przyjdzie, to też normalny wynik, dla dzieci i dla mnie. Większość castingów nie kończy się rolą. Te, które się kończą, często nie są tymi, po których czuliśmy się najlepiej.

Porozmawiajcie o tym raz, wprost. Co ci się podobało? Co zrobiłbyś inaczej? Potem przejdźcie do kolejnej rzeczy, czy to następny casting, czy piłka w sobotę. Dzieci, które zostają przy aktorstwie, to te, dla których casting jest czymś, co się robi, a nie wyrokiem na temat tego, kim się jest.

Jeśli chcesz zrozumieć rzemieślniczą stronę tego, o co proszone jest twoje dziecko, kompletny przewodnik po próbach w pojedynkę jest napisany dla aktorów, ale metoda jest ta sama w każdym wieku. Przeczytaj go raz, a będziesz wiedzieć to, co spokojni rodzice w tamtej poczekalni już wiedzą.