กุญแจสำรอง

Jamie

แก้วสีน้ำเงินอยู่ในถุง เพราะยัดลงกล่องแล้วโคมไฟไม่รอดแน่

Noor

เก็บแก้วไว้ก็ได้ เธอเป็นคนชอบมัน

Jamie

มันเขียนว่า 'หมอฟันพอใช้ที่สุดในโลก' ฉันไม่ใช่หมอฟัน

Noor

ป้าฉันก็ไม่ใช่ นั่นแหละโครงของมุก

Jamie

โอเค งั้น แก้ว โคมไฟ เสื้อกันหนาวสีเทา สายชาร์จสองเส้น หนังสือที่ฉันแกล้งทำเป็นอ่านจบ น่าจะครบแล้ว

Noor

สายชาร์จสีเขียวของฉัน

Jamie

เธอบอกว่าสาย USB-C ทุกเส้นจะเป็นทรัพย์สินส่วนกลางหลังสามเดือน

Noor

คำตัดสินนั้นออกโดยความสัมพันธ์ ศาลยุบแล้ว

Jamie

เอาสายไปเถอะ Noor ฉันไม่อุทธรณ์

Noor

เสื้อกันฝนเธอก็อยู่กับฉัน มันอยู่หลังประตู

Jamie

ฉันก็สงสัยว่าหายไปไหน ฝนตกสี่รอบจนคิดว่าอากาศจงใจเล่นงานฉัน

Noor

ส่งข้อความมาก็ได้

Jamie

ข้อความสุดท้ายที่ฉันส่งคือ 'ได้ งั้นจบกัน' ถามหาเสื้อกันฝนต่อคงดูไม่ค่อยเด็ดขาด

Noor

เธอเขียนด้วยว่า 'ตอนนี้'

Jamie

ระบบแก้คำเอง

Noor

แก้จากอะไร

Jamie

จากประโยคที่เสียฟอร์มกว่านี้ นี่กล่องสุดท้ายจริง ๆ เหรอ

Noor

ยกเว้นกุญแจ

Jamie

กุญแจ ใช่ นึกว่าอยู่ในชาม

Noor

มันอยู่บนพวงของเธอ ระหว่างที่เปิดขวดกับรองเท้าแดงจิ๋ว

Jamie

ตอนนี้จำกุญแจได้จากระยะหกฟุตแล้วเหรอ

Noor

ฉันตะไบเองหลังเธอล็อกตัวเองอยู่นอกห้องทั้งที่ใส่ถุงเท้า ฟันกุญแจมันเบี้ยว

Jamie

ฉันเก็บไว้เผื่อเธอต้องให้ฉันเข้าไป ต้นไม้ พัสดุ กลิ่นแก๊ส เรื่องฉุกเฉินปกติ

Noor

เธอไม่ได้รดน้ำต้นไม้ตั้งแต่เราเลิกกัน

Jamie

เมื่อก่อนมันก็มองเหมือนตัดสินฉันอยู่แล้ว เลยคิดว่าหลังเลิกกันคงหนักกว่าเดิม

Noor

เปลี่ยนกุญแจห้องหรือยัง

Jamie

เจ้าของห้องคิดร้อยแปดสิบ

Noor

ถามเจ้าของห้องแล้วเหรอ

Jamie

แล้วเธอเปลี่ยนหรือยัง

Noor

ตึกนี้ใช้ไส้กุญแจแบบพิเศษ

Jamie

ฟังเหมือนยกมาจากอีเมลนิติบุคคล

Noor

ช่างกุญแจมาพรุ่งนี้เก้าโมง เพื่อนร่วมห้องคนใหม่ย้ายเข้าตอนเที่ยง

Jamie

เพื่อนร่วมห้องใหม่ เร็วจัง

Noor

เพื่อนร่วมห้อง ไม่ใช่คนแทน ฉันจ่ายที่นี่คนเดียวไม่ไหว แล้วรถไฟออกวันศุกร์

Jamie

เธอรับงานนั้นแล้วเหรอ

Noor

สามเดือน ฉันกะจะบอกก่อนเธอพูดว่าเราจบกัน

Jamie

ฉันพูดว่าจบเพราะเธอจัดกระเป๋าแล้วไม่เคยถามว่าฉันอยากไปด้วยไหม

Noor

เธอเพิ่งเซ็นสัญญาเช่า ฉันคิดว่าถ้าถามจะเหมือนเอาตัวเลือกของเธอมาทดสอบ

Jamie

เธอเลยเลือกให้ฉัน แล้วฉันก็เลิกแทนเราสองคน ประหยัดเวลาดี

Noor

ฉันเคยถามครั้งหนึ่ง ในข้อความร่าง ฉันเขียนว่า 'มีห้องว่างใกล้โรงละคร ถ้าอยากลองไปดู' แล้วจ้องคำว่า 'ถ้า' จนมันฟังดูดูถูก

Jamie

คำถามในข้อความร่างไม่ใช่คำถามที่ฉันตอบได้ ฉันนั่งรอที่บ้านให้เธอยอมเสี่ยงอึดอัดสักนาที

Noor

ฉันลบเพราะเธอใช้เวลาหลายเดือนทำให้อพาร์ตเมนต์นั้นเหมือนบ้านถาวร ฉันคิดว่าถ้าขอให้ย้ายก็แปลว่าไม่เคยฟังเธอ

Jamie

ฉันเซ็นสัญญาเพราะเธอเรียกงานนั้นว่า 'อาจจะ' ตลอด ฉันคิดว่าบ้านถาวรจะเป็นที่ให้เธอกลับมา ไม่ใช่ที่ขังเธอไว้

Noor

เช้าวันต่อมาฉันนัดช่างกุญแจ แล้วก็ยกเลิก อีกสองอาทิตย์นัดใหม่ แล้วก็ยกเลิกอีก

Jamie

ทำไม

Noor

ตอนแรกเพราะพ่อเธอต้องตรวจ ฉันอยากให้เธอมีที่ไป จากนั้นเพราะฉันเอาแต่รอฟังเสียงไขกุญแจ

Jamie

ฉันเก็บของเธอไว้เพราะคิดว่าพอโกรธจนเหนื่อย เธอจะเรียกฉันกลับ แล้วเวลาก็ผ่านไปนานเกิน ข้ออ้างเรื่องเหตุฉุกเฉินเลยฟังดีกว่า

Noor

เคยมาถึงหน้าประตูไหม คืนก่อนวันเกิดฉันได้ยินคนในโถง แล้วนั่งรอไม่ขยับ

Jamie

ฉันขึ้นมาถึงชั้นสองพร้อมเค้ก แล้วคิดว่าใช้กุญแจก็ให้อภัยไม่ได้ เคาะประตูก็น่าสมเพช เลยนั่งกินบนบันได

Noor หยิบกุญแจทองเหลืองอีกดอกจากกระเป๋า วางข้างกล่อง Jamie ค่อย ๆ วางกุญแจของ Noor ลงข้างกัน

Noor

ฉันก็ยังเก็บของเธอไว้

Jamie

คนสองคนเข้าออกบ้านกันได้เต็มที่ แต่ไม่รู้ว่าส่งข้อความหากันได้ไหม ระบบปลอดภัยดีมาก

Noor

เราเปลี่ยนกุญแจ พรุ่งนี้ไปดื่มกาแฟกันในที่สาธารณะ แล้วพูดประโยคนี้ให้จบโดยไม่มีกุญแจ

Jamie

ดื่มกาแฟไม่ได้แปลว่ากลับมาคบกัน

Noor

ไม่ใช่ มันคือการถามก่อนที่ใครสักคนจะตอบแทนเราทั้งคู่