INT. DWORZEC KOLEJOWY - BIURO RZECZY ZNALEZIONYCH - WIECZÓR
Nadia stawia na ladzie brązową skórzaną torebkę i trzyma jedną dłoń płasko na wierzchu. Tomas stoi ze złożonym dokumentem, którego jeszcze nie odłożył.
Nadia
Zanim będę mogła ją wydać, muszę zapytać, co jest w środku. Taka jest procedura. To nie ja.
Tomas
Okulary do czytania, czerwone oprawki, taśma na lewym zauszniku. Portmonetka ze zdjęciem psa, który zdechł w dwa tysiące dziewiątym. Miętówki. Nigdy ich nie jadła. Po prostu lubiła je mieć.
Nadia
Proszę mówić dalej.
Tomas
Długopis od dentysty. Lista zakupów. Jajka, worki na śmieci i słowo „wtorek”, podkreślone dwa razy. Nie wiem, co miało być we wtorek.
Nadia
Wszystko się zgadza. Nadal potrzebuję podpisu najbliższego członka rodziny.
Tomas rozkłada dokument i kładzie go na ladzie.
Tomas
Trzydzieści jeden lat. Czy to wystarczająco bliska rodzina?
Nadia
Jechała pociągiem o ósmej piętnaście.
Tomas
W każdy czwartek. Do siostry.
Nadia
Torebkę przyniósł sam konduktor. Powiedział, że siedziała bardzo prosto, przy oknie. Myślał, że śpi.
Tomas
Powiedział coś jeszcze?
Nadia
Powiedział, że uśmiechała się do telefonu.
Tomas
Nienawidziła tego telefonu. Musiałem jej pokazywać, jak odebrać. Dwa razy.
Nadia odwraca formularz i podaje długopis.
Nadia
Proszę podpisać przy krzyżyku i jest pana.
Tomas podpisuje i unosi torebkę, przyciskając ją do piersi.
Tomas
Dziękuję. Nie musiała mi pani mówić o oknie.
Spod lady Nadia wyjmuje mały czarny telefon i kładzie go obok formularza.
Nadia
Jest jeszcze jedna rzecz. Była w kieszeni na suwak, we wnętrzu podszewki.
Tomas
To nie jest jej. Miała tylko jeden.
Czarny telefon rozświetla się i zaczyna wibrować na ladzie.