Cel postaci: Zrzucić z siebie poczucie winy przed kimś, kto nigdy nie będzie miał znaczenia, a potem wydostać się z windy, zanim prawda wyjdzie na jaw.
Przeszkody: Nieznajoma okazuje się jedyną osobą w całym budynku, której nigdy nie powinien był o tym powiedzieć.
Wskazówki do wyboru
Martinowi dobrze robi to wyznanie. Niech duma z laminowania będzie prawdziwa, zanim przyjdzie poczucie winy.
Znajdź dokładną chwilę, w której czuje zapach z torby. Od tej chwili próbuje już tylko ratować sytuację.
W ostatnich kwestiach wymyśla sobie przykrywkę na poczekaniu. Każdy szczegół niech będzie odrobinę zbyt konkretny.
Winda szarpie i staje. Martin dwa razy wciska szóstkę, po czym uśmiecha się do stojącej obok kobiety z papierową torbą z lunchem.
Martin
Dobra. Stanęła. Spokojnie. Zawsze w końcu ruszają. Nie masz nic przeciwko, żebym usiadł? Porządna podłoga.
Możemy tu zostać na zawsze. Mogę coś komuś powiedzieć? Nie jesteś z szóstego, prawda? Nic nie nacisnęłaś. Idealnie. Obca osoba.
To ja. Ta kartka na mikrofalówce. 'Do osoby podgrzewającej rybę na lunch: całe piętro wie i całe piętro się za ciebie modli'. Wydrukowałem. Zalaminowałem. Nigdy w życiu niczego nie laminowałem. Niesamowite uczucie.
A potem się popłakała. Ta od ryby. Podobno w toalecie. No i teraz w czwartek jest spotkanie o 'tonie wypowiedzi', a ja siedzę i kiwam głową.
Co masz w torbie? Przepraszam. Tylko tak trochę pachnie jak... O. O nie.
Czemu nie wybrałaś piętra? Bo ja wcisnąłem szóstkę. Jesteś z szóstego. Od poniedziałku. Witamy.
Jedziemy.
Proszę, ty pierwsza. Jestem Kevin. Z podatków. W parku jest fajna ławka, można zjeść lunch. Dużo świeżego powietrza.