Κλεισμένος σ' ένα ασανσέρ γραφείων με μια άγνωστη, ο Μάρτιν ομολογεί ότι έγραψε το ανώνυμο σημείωμα που έκανε κάποια να κλάψει. Μετά προσέχει τι έχει εκείνη στη σακούλα της.
Κάστινγκ
άντρας, 20 έως 35 ετών
Διάρκεια
60 δευτερόλεπτα
Δυσκολία
Για αρχάριους
Πλαίσιο
Ένα μικρό ασανσέρ γραφείων, σταματημένο ανάμεσα σε ορόφους, Τρίτη στις δώδεκα και πέντε. Ένα φωτάκι στον πίνακα τρεμοπαίζει.
Το ασανσέρ τραντάζεται και σταματάει. Ο Μάρτιν πατάει δύο φορές το κουμπί για τον έκτο και μετά χαμογελάει στη γυναίκα δίπλα του, που κρατάει μια χάρτινη σακούλα με το μεσημεριανό της.
Martin
Εντάξει. Σταμάτησε. Όλα καλά. Πάντα ξαναξεκινάνε. Σας πειράζει να κάτσω; Ωραίο πάτωμα.
Μπορεί να μείνουμε εδώ για πάντα. Να πω κάτι σε έναν άνθρωπο; Δεν είστε στον έκτο, έτσι; Δεν πατήσατε τίποτα. Τέλεια. Μια άγνωστη.
Εγώ ήμουν. Το σημείωμα στον φούρνο μικροκυμάτων. «Προς όποιον ζεσταίνει ψάρι το μεσημέρι: όλος ο όροφος το ξέρει και όλος ο όροφος προσεύχεται για την ψυχή σου». Το εκτύπωσα. Το πλαστικοποίησα. Δεν έχω πλαστικοποιήσει τίποτα στη ζωή μου. Ήταν απίστευτο.
Και μετά έκλαψε. Αυτή με το ψάρι. Στις τουαλέτες, λέει. Τώρα έχουμε σύσκεψη την Πέμπτη για το «ύφος», κι εγώ εκεί να κουνάω το κεφάλι συμφωνώντας.
Τι έχει η σακούλα; Συγγνώμη. Απλώς μυρίζει λίγο σαν... Α. Ωχ, όχι.
Γιατί δεν πατήσατε όροφο; Επειδή είχα πατήσει εγώ τον έκτο. Είστε στον έκτο. Από τη Δευτέρα. Καλώς ήρθατε.
Ξεκινήσαμε.
Περάστε. Είμαι ο Κέβιν. Απ' το φορολογικό. Έχει ένα ωραίο παγκάκι στο πάρκο για μεσημεριανό. Πολύς καθαρός αέρας.