Martin zit vast in de lift op kantoor en bekent aan een onbekende vrouw dat hij het anonieme briefje schreef waar iemand om moest huilen. Dan merkt hij wat er in haar zakje zit.
Casting
man, 20 tot 35 jaar
Duur
Ongeveer 60 seconden
Niveau
Beginner
Setting
Een kleine kantoorlift die op dinsdag om vijf over twaalf tussen twee verdiepingen is stilgevallen. Er knippert een lampje op het bedieningspaneel.
De lift schokt en stopt. Martin drukt twee keer op de zes en glimlacht dan naar de vrouw naast hem, die haar lunch in een papieren zakje bij zich heeft.
Martin
Oké. Hij staat stil. Geeft niks. Ze gaan altijd weer verder. Vind je het erg als ik ga zitten? Prima vloer.
Misschien zitten we hier voor altijd. Mag ik even iets tegen iemand zeggen? Jij zit niet op zes, toch? Je hebt nergens op gedrukt. Perfect. Een onbekende.
Ik was het. Dat briefje op de magnetron. 'Aan degene die tijdens de lunch vis opwarmt: de hele verdieping weet het, en de hele verdieping bidt voor je.' Ik heb het geprint. Ik heb het gelamineerd. Ik had nog nooit van mijn leven iets gelamineerd. Het voelde fantastisch.
En toen moest ze huilen. Die van de vis. Op de wc, blijkbaar. Nu is er donderdag een vergadering over 'de toon', en ik maar knikken.
Wat zit er in dat zakje? Sorry. Het ruikt alleen een beetje naar... O. O nee.
Waarom heb je geen verdieping ingedrukt? Omdat ik al op zes had gedrukt. Jij zit op zes. Sinds maandag. Welkom.
We bewegen.
Na jou. Ik ben Kevin. Van Fiscale Zaken. Er staat een fijn bankje in het park om te lunchen. Lekker veel frisse lucht.