Γιατί έφτιαξα το blablabla

Υπάρχει μια έκφραση που κάνουν οι άνθρωποι όταν τους ζητάς να κάνουν πρόβα μαζί σου. Όχι εκνευρισμός, ακριβώς. Κάτι πιο κοντά στην παραίτηση. Σε αγαπούν. Θα το κάνουν. Αλλά και οι δύο ξέρετε ότι είναι η τέταρτη φορά αυτή την εβδομάδα και η σκηνή δεν άλλαξε.

Η φίλη μου έχει διαβάσει τον ίδιο μονόλογο γύρω στις πενήντα φορές. Φίλοι έχουν σταματήσει να σηκώνουν το τηλέφωνο. Και το καταλαβαίνω, γιατί έχω βρεθεί κι εγώ από την άλλη μεριά. Όταν κάποιος μου ζητάει βοήθεια για σκηνή, λέω ναι. Πάντα. Αλλά κάπου στο τρίτο πέρασμα, μετράω τις ατάκες που απομένουν.

Κάθε ηθοποιός που ξέρω έχει αυτό το πρόβλημα. Χρειάζεσαι κάποιον να διαβάσει τα άλλα μέρη. Κάποιον υπομονετικό, διαθέσιμο σε άτοπες ώρες, έτοιμο να το κάνει ξανά. Και ξανά.

Κανείς δεν θέλει να είναι αυτό το άτομο. Και κανείς δεν θέλει να συνεχίζει να ζητάει.

Για καιρό το δεχόμουν. Είσαι ηθοποιός, χρειάζεσαι συνεργάτη σκηνής, ενοχλείς κόσμο. Κάποια στιγμή όμως σταμάτησα να το δέχομαι και άρχισα να φτιάχνω.

Το blablabla είναι ένας συνεργάτης πρόβας στο τηλέφωνό σου. Βάζεις τη σκηνή σου, διαλέγεις τον χαρακτήρα σου, και το app διαβάζει τα άλλα μέρη. Περιμένει κατά τη διάρκεια των δικών σου ατακών. Τόσο απλά.

Ο ένας κανόνας γύρω από τον οποίο έχτισα τα πάντα: ποτέ να μην κόψει τον ηθοποιό.

Σήμερα είναι στο App Store.

Κατέβασε το blablabla