Waarom ik blablabla bouwde

Er is een gezicht dat mensen trekken als je vraagt of ze tekst met je willen draaien. Geen ergernis, precies. Meer... berusting. Ze houden van je. Ze doen het. Maar je weet allebei dat het de vierde keer deze week is en de scène nog steeds niet veranderd is.

Mijn vriendin heeft dezelfde monoloogopzet waarschijnlijk vijftig keer gelezen. Vrienden nemen de telefoon niet meer op. En ik snap het - ik heb zelf ook aan die kant gestaan. Als iemand me vraagt een scène mee te draaien, zeg ik ja. Altijd. Maar ergens rond de derde pass zit ik de regels te tellen tot we klaar zijn.

Elke acteur die ik ken heeft dit probleem. Je hebt iemand nodig die de andere rollen leest. Iemand met geduld, beschikbaar op rare uren, bereid het nog een keer te doen. En nog een keer.

Niemand wil die persoon zijn. En niemand wil het blijven vragen.

Lang heb ik het gewoon geaccepteerd. Je bent acteur, je hebt een medspeler nodig, je vraagt mensen lastig te vallen. Maar op een gegeven moment hield ik op met accepteren en begon ik te bouwen.

blablabla is een repeteerpartner op je telefoon. Je zet je scène erin, kiest je personage, en die leest de andere rollen. Het wacht tijdens jouw regels. Meer niet.

De ene regel waar ik alles omheen bouwde: kapt de acteur nooit af.

Vandaag staat het in de App Store.

Download blablabla