blablabla'yı neden yaptım

İnsanlara replik geçmelerini istediğinde yüzlerinde beliren o ifadeyi bilirsin. Kızgınlık değil tam olarak. Daha çok... teslim olmuşluk. Seni severler. Yaparlar. Ama ikisi de biliyorsunuz ki bu haftanın dördüncü talebi ve sahne değişmedi.

Kız arkadaşım aynı monolog kurulumunu muhtemelen elli kez okudu. Arkadaşlar artık telefonu açmıyor. Anlıyorum da, ben de aynı tarafta olmuşumdur. Birileri sahneyi birlikte geçmemi istediğinde hep evet derim. Ama üçüncü geçişin ortasında kafamın bir köşesi kaç replik kaldı diye sayıyor.

Tanıdığım her oyuncuda bu sorun var. Diğer rolleri okuyacak birine ihtiyacın var. Sabırlı, garip saatlerde de hazır, tekrar tekrar yapmaya gönüllü birine. Ve yine.

Kimse o kişi olmak istemiyor. Kimse de sürekli istemek istemiyor.

Uzun süre kabullendim bunu. Oyuncusun, sahne ortağına ihtiyacın var, insanları rahatsız ediyorsun. Ama bir noktada kabullenmekten vazgeçip yapmaya başladım.

blablabla telefonunda bir prova ortağı. Sahneyi bırak, karakterini seç, diğer rolleri okusun. Senin repliklerinde bekler. Bu kadar.

Her şeyi üzerine inşa ettiğim tek kural: oyuncunun sözünü asla kesme.

Bugün App Store'da.

blablabla'yı indir