Elin już zapukała. Kiedy drzwi się otwierają, cofa się o krok, mocno obejmuje się ramionami z zimna i zagląda za plecy kobiety, do przedpokoju.
Elin
Dzień dobry. Przepraszam. Jest w domu? Nie. To dobrze. Znaczy, w porządku. Ja tylko po płaszcz. Ten niebieski. Wisi na haczyku za drzwiami do kuchni, pod jego polarem.
Nie musi pani po niego iść, ja mogę... dobrze. Dziękuję.
Obcięła pani włosy. Ładnie. Krócej.
Chciałam powiedzieć, skoro go nie ma. Dziękuję za niedziele. Za ten talerz stawiany bez pytania. U nas nikt tak nie robi. Jemy z talerzami na kolanach.
Nie płaczę. Zimno jest. Zimno, bo nie mam płaszcza.
O. Znalazła pani.
A właściwie. Mogłaby go pani odwiesić? Na haczyk. Pod polar.
Po prostu, jeśli nadal tu jest, to nadal mam powód, żeby zapukać. Nie do niego. Głównie po ten sos do pieczeni.
Niech mu pani nie mówi, że byłam. Jak spyta, czyj to płaszcz, proszę powiedzieć, że mój i że jeszcze po niego przyjdę. W niedzielę.