Elin heeft al geklopt. Als de deur opengaat, doet ze een stap achteruit, haar armen strak over elkaar tegen de kou. Ze kijkt langs de vrouw de gang in.
Elin
Hoi. Sorry. Is hij thuis? Nee. Mooi. Ik bedoel, is prima. Ik kom alleen mijn jas halen. Die blauwe. Hij hangt aan het haakje achter de keukendeur, onder zijn fleecevest.
Je hoeft hem niet te pakken, ik kan... oké. Dank je.
Je bent naar de kapper geweest. Staat leuk. Korter.
Ik wilde even zeggen, nu hij er niet is. Dank je voor de zondagen. Dat je gewoon een bord voor me neerzette zonder iets te vragen. Dat doet bij ons niemand. Wij eten met ons bord op schoot.
Ik huil niet. Het is koud. Het is koud omdat ik mijn jas niet aan heb.
O. Je hebt hem gevonden.
Eigenlijk. Kun je hem terughangen? Aan het haakje. Onder het fleecevest.
Het is gewoon, als hij hier nog hangt, dan heb ik nog een reden om aan te kloppen. Niet voor hem. Vooral voor de jus.
Zeg maar niet tegen hem dat ik er was. Als hij vraagt van wie die jas is, zeg je dat hij van mij is en dat ik hem nog kom halen. Zondag.