Jak dobrze czytać do cudzego selftape (i kiedy odpuścić tę przysługę)

Telefon dzwoni o dziewiątej. "Dasz radę poczytać mi dziś do selftape? Termin jest na jutro." Mówisz tak, bo ktoś czytał tobie w zeszłym miesiącu i tak to tu działa.

I tu jest rzecz, o której nikt nie wspomina: większość aktorów spędza dużo więcej czasu, czytając innym spoza kadru, niż grając przed kamerą, gdy ktoś czyta im. A prawie nikt nas tego nigdy nie nauczył. Dobry czytający jest niewidoczny. Zły wchodzi w środek cudzego castingu, w te ujęcia, które nigdy do końca nie wyszły. Robota jest prosta, ale to robota. Oto jak robić ją dobrze - i szczersze pytanie, które pod tym leży: kiedy ta przysługa w ogóle nie jest dobrym narzędziem.

Co dobry czytający naprawdę robi przy selftape

Nie jesteś w scenie. Jesteś ścianą, od której aktor odbija piłkę, a dobra ściana za każdym razem daje czyste odbicie.

Mów ciszej niż on. To aktor jest środkiem nagrania, ty jesteś tłem. Ściągnij głos o oczko poniżej jego. Jeśli casting słyszy cię tak samo wyraźnie jak osobę, która gra, jesteś za głośno.

Nie graj. Tu najwięcej czytających się myli, zwykle z dobrego serca. Chcesz pomóc, więc dajesz pełną, zaangażowaną interpretację. Ale czytający, który robi mocne wybory, wyciąga aktora z jego własnych. Twoja robota to dać mu coś prawdziwego, na co może zareagować, a nie wygrać scenę. Podaj kwestię. Powiedz ją tak, żeby brzmiała naprawdę. I zejdź z drogi.

Usiądź blisko obiektywu, z jednej strony, i tam zostań. To ty wyznaczasz linię wzroku aktora. Jeśli się ruszasz, jego oczy chodzą za tobą, a casting ogląda aktora, który czegoś szuka po pokoju. Wybierz miejsce tuż obok kamery, tak blisko, jak się da bez wchodzenia w kadr, i trzymaj je przez całą scenę.

Czytaj tak samo w każdym ujęciu. To akurat ta część, której znajomi nie zauważają, że robią źle. Aktor szuka, ujęcie po ujęciu, tej wersji, która zadziała. Pozna, co się zmieniło, tylko wtedy, gdy twoje podawanie stoi w miejscu. Czytający, który za każdym razem czyta świeżo i inaczej, przesuwa bramkę w chwili, gdy ktoś próbuje do niej celować.

Daj mu odetchnąć. Gdy aktor bierze dodatkowy moment przed kwestią, poczekaj na niego. Nie wchodź na zakładkę. Cały sens żywego czytającego jest taki, że nagranie czekać nie umie, a ty umiesz. Więc czekaj.

I czytaj swoje kwestie, nic więcej. Nie didaskalia, nie "i wtedy ona się odwraca", chyba że aktor o to poprosi. Kartka to kartka.

Kiedy żywy czytający szkodzi nagraniu

Nic z tego nie jest trudne. Kłopot w tym, że ci, którzy mają czas poczytać ci o dziewiątej we wtorek, rzadko są w stanie zrobić to dobrze, a wszyscy udajemy, że jest inaczej.

Zmęczony znajomy czyta to za każdym razem inaczej. Nie robi tego specjalnie, nie umie inaczej - jego uwaga ucieka, a czytanie ucieka razem z nią. Niektórzy grają, mocno i z sercem, i wyciągają cię z kwestii, w ogóle tego nie zauważając. Większość ma w sobie dwa, trzy ujęcia, zanim energia siada, a twoje najlepsze ujęcie wypada często jako dziesiąte. Czujesz, że ich cierpliwości tyka zegar, więc zadowalasz się "wystarczająco dobrym" trzy ujęcia za wcześnie.

Jest jeszcze ta część, która nie ma nic wspólnego z umiejętnościami. Prośba o przeczytanie drugiej roli po raz piąty w tym miesiącu zaczyna ciążyć jak proszenie o nerkę. Więc przestajesz prosić. Nagrywasz sam siebie w obu rolach albo odpuszczasz próbę i nagrywasz na zimno - i nagranie to widać.

To nie jest argument przeciwko żywym czytającym. Naprawdę dobry, obecny, równy i gotowy podejść jeszcze raz wciąż jest najlepszym partnerem scenicznym, jakiego możesz mieć przy selftape. To argument przeciwko cichemu założeniu, że każde żywe czytanie bije wszystkie inne opcje. Przeciętne, zmęczone, raz przeczytane - nie bije.

Kiedy odpuścić przysługę

Spójrz na to, co naprawdę robi różnicę w selftape: równość czytania, liczba ujęć, które dostajesz, czy czytający na ciebie czeka i czy w ogóle jest. Cierpliwa aplikacja bije zmęczonego znajomego na wszystkich czterech polach.

Na tę lukę powstała blablabla. Czyta każdą inną rolę, przy jedenastym ujęciu tak samo jak przy pierwszym, czeka tak długo, jak potrzebujesz, zanim ruszy dalej, i jest o pierwszej w nocy, gdy nagranie ma być na jutro w południe. Włączasz ją spoza kadru jako swojego czytającego, a casting nawet nie wie, że tam jest. Słyszą czysty, równy głos, który podaje ci kwestie. Pełny przegląd opcji na solo - nagrywanie samego siebie, sam syntezator mowy i to, gdzie każda z nich kuleje - wrzuciłem do jak nagrać selftape bez czytającego.

Powiem szczerze o ograniczeniu, jak w każdym z tych tekstów. Aplikacja cię nie zaskoczy. Dobry żywy czytający rzuci piłkę krzywo, zrobi dziwny wybór, wytrąci cię z równowagi. Aplikacja czyta czysto i równo, czyli dokładnie tak, jak chcesz, gdy utrwalasz rytm i zbierasz ujęcia - i dokładnie tak, jak nie chcesz przy dziesiątym podejściu, gdy musisz wyrwać się z własnego schematu. Do tego jej użyj. Dobrego człowieka zatrzymaj w grze, gdy uda ci się go znaleźć. Przez większość tygodni się nie udaje, i o to właśnie chodzi.

Jeśli to ty czytasz

Gdy przychodzi twoja kolej, żeby poczytać komuś innemu, oto wersja w skrócie. Usiądź przy obiektywie i trzymaj swoje miejsce. Bądź o oczko ciszej niż on. Czytaj tak samo w każdym ujęciu. Daj mu więcej ujęć, niż myślisz, że potrzebuje. Nie graj i nie poganiaj go. To całe rzemiosło.

Bądź takim czytającym, jakiego sam chciałbyś o dziewiątej we wtorek. Dobrych zaprasza się ponownie. I to oni mają prawo poprosić ponownie, a w tym zawodzie to ta waluta, która się liczy. To, co casting naprawdę widzi, gdy selftape działa albo nie, to osobny temat - napisałem o tym w co reżyserzy castingu widzą w selftape, ale czysty czytający to większość tej różnicy, na którą masz wpływ.

Telefon o dziewiątej będzie dzwonił dalej. Odbieraj, gdy umiesz zrobić to dobrze. A gdy nie umiesz, nikt nie powinien wybierać między złym czytającym a brakiem próby w ogóle. Resztę obrazu samodzielnego przygotowania - pracę nad sceną, naukę tekstu, samo nagranie - znajdziesz w kompletnym przewodniku po próbach w pojedynkę.

Pobierz blablabla z App Store